“อาจเป็นได้..สุดท้ายพลังฝีมือของต้วนหลิงเทียนก็เป็นอะไรที่พวกเรายอมรับแล้วว่าแข็งแกร่งที่สุด แม้แต่หงจวินที่ใช้อุปกรณ์เทพแล้ว ยังทําได้แค่ต้านทานรับกระบวนท่าต้วนหลิงเทียนที่ไม่ได้ใช้ศาสตราใดๆได้อย่างเต็มกลืนเท่านั้น”
ในขณะที่เห็นร่างติดตามอวี่เชียนซาน นักศึกษาก็กล่าวคาดเดากันไปเรื่อบ ไม่ทันไรก็กลับมาถึงสถานศึกษาหมอกเร้นลับแล้ว
“พรุ่งนี้เช้า คะแนนการทดสอบก็จะถูกติดป้ายประกาศแล้ว…ถึงตอนนั้นพวกเราก็จะได้รู้กันเสียทีว่าที่แท้ต้วนหลิงเทียนได้คะแนนทดสอบกี่แต้มกันแน่!”
“ข้าล่ะตั้งหน้าตั้งตารอชมคะแนนพรุ่งนี้ยิ่ง”
“เฮ่อ มารดามันไฉนถึงน่าลุ้นนักนะ”
“ว่าแต่ ทําไมไม่มีใครไปถามต้วนหลิงเทียนดูเลยเล่า?”
“เจ้าก็ไปสิ…หากผู้อื่นบอกเจ้า ข้ายอมเป็นข้ารับใช้เจ้าวันนึงเลย มิเห็นหรือไรกระทั่งถึงเหยียนกับโหวชิ่งหนิงยังไม่รู้? เห็นได้ชัดว่าอาจารย์อวกับต้วนหลิงเทียนตั้งใจให้ผู้อื่นลุ้นเอา”
“เช่นนั้นกลับบ้านไปนอนรอเถอะ”
หลังจากที่มาถึงโถง 10 ดาวแล้ว นักศึกษาทั้งหลายก็แยกย้ายกันกลับที่พัก ต้วนหลิงเทียนเองก็คิดจะกลับไปยังที่พักของตัวเองเช่นกัน
“ต้วนหลิงเทียน”
อย่างไรก็ตามในขณะที่ต้วนหลิงเทียน โหวซึ่งหนึ่ง และติงเหยียนกําลังจะกลับที่พักนั้น อวี่เชียนซานก็กล่าวรั้งต้วนหลิงเทียนเอาไว้ “เจ้ามากับข้า…ท่านคณบดีต้องการพบเจ้า”
