ได้ยินคําเรียกหาของอว์เชียนซาน ต้วนหลิงเทียนก็ชะงักเล็กน้อย จากนั้นก็เดินตามอว์เชียนซานไป
ด้านโหวชิงหนิงกับสิ่งเหยียน ก็ทําได้แค่แยกย้ายกันกลับที่พักของตัวเองไปก่อน
“เหอะๆ ข้าคิดจะตะล่อมถามต้วนหลิงเทียนอีกครั้งขณะกลับสักหน่อย ว่าที่แท้ได้คะแนนทดสอบเท่าไหร่กันแน่…ไม่คิดเลยว่าท่านคณบดีจะเรียกต้วนหลิงเทียนเข้าพบ”
พอเห็นต้วนหลิงเทียนแยกตัว ติดตามอวี่เชียนซานไป โหวชิงหนึ่งก็กล่าวพิมพ์ออกมาพร้อมรอยยิ้มแหยๆ
ถึงเหยียนเพียงเงียบไม่พูดอะไร
ต้วนหลิงเทียนติดตามอวเชียนซานผ่านเขตหอพักระดับสูงของนักศึกษา จนมาถึงพื้นที่ใจกลางอันมีหมอกหนาปกคลุม และพอผ่านม่านหมอกเข้ามา เขาก็พบเจอโลกอันสงบร่มรื่นเต็มไปด้วยแมกไม้บุปผานานาพรรณ ยังมีวิหกตัวเล็กๆโผบินเป็นฝูง ขับขานเสียงแจ้วเสนาะหู
สถานที่แห่งนี้แม้มองจากภายนอกดูแล้วไม่น่ามีอาณาบริเวณใหญ่โตอะไร ไม่คิดมันกลับเป็นสถานที่ประหนึ่งถ้ําสวรรค์ ที่มีโลกอันสงบรมรื่นดํารงอยู่ และมองไปก็พบอาคารปลูกสร้างเรียงรายเป็นสัดส่วนสบายตา เมื่อมองผ่านม่านหมอกออกไป ก็เห็นหอพักนักศึกษาตั้งรายล้อมประหนึ่งดาวล้อมเดือน
“ทางนี้”
ภายใต้การนําของอว์เชียนซาน ไม่นานต้วนหลิงเทียนก็มาถึง เจดีย์หลังหนึ่ง
