ต้วนหลิงเทียนกล่าวด้วยรอยยิ้ม
โดยปกติแล้วสถานะของเขาในสถานศึกษาหมอกเร้นลับแห่งนี้ก็เป็นแค่นักศึกษาเท่านั้น ไหนเลยจะมีโอกาส ได้นั่งลงอย่างเท่าเทียมกับชนชั้นคณบดี…อย่างไรก็ตามในเมื่ออีกฝ่ายบอกให้เขานั่งลง เขายังจะอิดออดทําอะ ไร? ไม่ต้องกล่าวถึงเรื่องที่เขาไม่ได้คิดว่ามู่หรงสุเพิ่งที่เป็นเพียงรองประมุขนิกายหมอกเร้นลับจะสูงส่งกว่าเขา!
เป้าหมายของเขาก็คือไปช่วยเค่อเอ๋อในดินแดนการล่มสลายแห่งทวยเทพ
ถึงแม้คณบดีสถานศึกษาทั้งยังเป็นรองประมุขนิกายหมอกเร้นลับอย่างมู่หรงสุยเฟิงอาจจะเป็นตัวตนขอบเขตจอมราชั้นเทพ แต่เขาเชื่อว่าวันหน้าต้องก้าวข้ามอีกฝ่ายได้แน่นอน
แต่เป็นธรรมดาว่าเพื่อไม่เป็นการข้ามหน้าข้ามตาอีกฝ่าย เขาจึงไม่เคลื่อนไหวทําอะไร ไม่ได้เข้ามานั่งลงตามอ่าเภอใจ เพียงรอให้อีกฝ่ายกล่าวเชิญก่อนเท่านั้น…สุดท้ายแล้วระดับพลังของเขาในปัจจุบันก็ต่ํากว่าอีกฝ่ายมาก หากถือดีไม่เห็นหัวผู้อื่นจนทําให้ผู้อื่นมีโทสะขึ้นมาก็ย่าแย่แล้ว
“กล่าวได้ดี!”
รอยยิ้มบนใบหน้ามู่หรงสุยเฟิงยิ่งมายิ่งฉีกกว้าง มันเอื้อมมือไปจับเหยือกสุราก่อนจะรินสุราลงจอกของต้วนหลิงเทียนก่อน จากนั้นค่อยรินให้ตัวเอง “มาเถอะ ลองสุรา เฉวียนเนียง” ที่ข้าบ่มเองดู”
เฉวียนเนียง ชื่อสุราที่มู่หรงสัยเพิ่งทําเองนั้น มาจากชื่อของศิษย์ของมันที่ตกตายไปตั้งแต่ยังเยาว์
แน่นอนว่าต้วนหลิงเทียนไม่รู้เรื่องนี้
“เฉวียนเนียง?”
