ระหว่างเดินทางกลับโหวชิ่งหนิงที่เหินร่างอยู่ข้างๆต้วนหลิงเทียน ก็อดถามต้วนหลิงเทียนออกมาไม่ได้ “ต้วนหลิงเทียน…ที่แท้เจ้าเก็บคะแนนได้เท่าไหร่กันแน่?”
“อาจารย์อวี๋ไม่ได้บอกไปแล้วหรือไร…เดี๋ยวกลับไป รอให้ติดประกาศเมื่อไหร่ก็รู้เอง”
ต้วนหลิงเทียนหัวเราะ พลางยืมคำพูดของอวี๋เชียนมากล่าว
ก่อนที่เขาจะกับมาจุดรวมพล เขาก็เชื่อมั่นว่าคะแนนทดสอบของเขาสมควรสูงกว่าผู้อื่นแน่นอน…เพราะสุดท้ายแล้วความเร็วในการล่าสัตว์อสูรของเขา ก็ไม่ใช่อะไรที่ใครจะเทียบได้ ให้เป็นโหวชิ่งหนิงกับหงจวินก็เทียบไม่ได้
พอได้ยินต้วนหลิงเทียนตอบมาอย่างยียวน โหวชิ่งหนิงก็ได้แต่เบ้ปากมองบน “เจ้ามันโจรน้อยชัดๆ กระทั่งคำพูดอาจารย์อวี๋ยังโขมยมาได้!”
“เฮ่ ติงเหยียน”
โหวชิ่งหนิงที่ขัดใจกับคำตอบของต้วนหลิงเทียน ก็หันไปมองถามติงเหยียนที่เหินร่างอีกข้างของต้วนหลิงเทียนแทน “ว่าแต่เจ้าเล่า คราวนี้ได้คะแนนทดสอบกี่แต้ม?”
“8,000 กว่าๆ” ติงเหยียนกล่าวตอบตรงๆ
โหวชิ่งหนิงพยักหน้า “ไม่เลวเลยนี่…ใกล้ถึงหมื่นแต้มแล้ว!”
“แล้วเจ้าเล่า?”
ติงเหยียนถามกลับด้วยความสงสัย
“ข้าหรือ?”
โหวชิ่งหนิงคลี่ยิ้มพลางกล่าวตอบออกมาเสียงดังฟังชัดอย่างภาคภูมิใจ “นับว่าดีกว่าครั้งที่แล้วมาก…ข้าทำคะแนนได้เกิน 20,000 แต้ม”
“อะไร! เกิน 20,000 แต้ม!?”
