“ปกติแล้วการทดสอบนักศึกษา 10 ดาว มันไม่ได้ร้ายแรงถึงขั้นคุกคามชีวิตพวกเจ้ามากเท่าไหร่…การทดสอบนี้ มุ่งเน้นไปยังเรื่องความเร็วในการล่าสัตว์อสูรของพวกเจ้าเท่านั้น”
“ต่อให้เป็นสัตว์อสูรที่แข็งแกร่งที่สุดในป่านี้ที่พวกเจ้าสู้ไม่ได้ แต่หากพวกเจ้าคิดหลบหนีก็คงทำได้ไม่ยาก”
“แน่นอนว่าหากพวกเจ้าโชคร้ายจริงๆ และถูกฝูงสัตว์อสูรที่ร้ายกาจปิดล้อม พวกเจ้าก็สามารถเลือกจะทำลายป้ายเก็บคะแนนของพวกเจ้าได้…พอถึงตอนนั้นข้าจะรีบไปช่วยพวกเจ้าทันที”
…
หลังได้ยินสิ่งที่อวี๋เชียนซานพูด ต้วนหลิงเทียนก็อดไม่ได้ที่จะหันไปถามติงเหยียนด้วยความสงสัย “ในเมื่อการทำลายป้าย จะเสมือนการส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือให้อาจารย์มาช่วยได้…แล้วไฉนตระกูลจ้งยังดั้นด้นส่งคนมาฆ่าข้าอีกเล่า? พวกมันไม่กลัวข้าทำลายป้ายเก็บคะแนนทิ้งเพื่อเอาตัวรอดรึไง?”
ได้ยินคำถามของต้วนหลิงเทียน ติงเหยียนก็ส่ายหน้าไปมา “ต้วนหลิงเทียน เจ้าคิดง่ายเกินไป…”
“หากตระกูลจ้งมันตั้งใจจะฆ่าเจ้าในพื้นที่ทดสอบจริง ไม่พ้นพวกมันต้องพกจานค่ายกลบางอย่างีท่สามารถปิดกั้นสัญญาณขอความช่วยเหลือในป้ายไม่ให้ส่งถึงอาจารย์อวี๋เชียนซานได้แน่…นอกจากนั้นถึงพวกมันจะไม่ได้พกจานค่ายกลดังกล่าวมา ขอเพียงมันประสานกับนักศึกษาคนอื่น และบอกให้นกต่อทำลายป้ายล่ออาจารย์อวี๋เชียนซานไปก็ยังได้… ”
“ถึงตอนนั้นพวกมันก็ฉกฉวยโอกาสดังกล่าวฆ่าเจ้าเสีย”
