ต้วนหลิงเทียนปฏิเสธความหวังดีของติงเหยียนอีกครั้ง ขณะเดียวกันเขาก็รู้สึกช่วยไม่ได้อยู่บ้าง หากติงเหยียนเข้าใจอะไรง่ายเหมือนโหวชิ่งหนิงก็ดี แต่ทั้งๆที่เขาปฏิเสธไปแล้วหลายครั้ง ทว่าอีกฝ่ายยังรบเร้าไม่เลิก เกาะติดราวเห็บสุนัขก็ไม่ปาน
เป็นธรรมดาว่าเขาไม่อาจหักหาญน้ำใจอีกฝ่ายได้
สุดท้ายแล้วอีกฝ่ายก็แค่หวังดีต่อเขา ไม่ได้คิดร้าย
อนิจจามีเรื่องราวบางประการที่เขาไม่อาจอธิบายออกไปได้
หรือจะให้เขาบอกติงเหยียนไปตรงๆ ว่าต่อให้ตระกูลจ้งจะส่งเทพระดับสูงมากี่คนต่อกี่คน แต่ก็มีโอกาส 9 ใน 10 ส่วนที่พวกมันตายด้วยน้ำมือเขา?
ให้บอกว่าที่แท้พลังฝีมือเขาระดับไหน?
แต่ต้องทราบว่านั่นคืออะไรที่สุดยอดอัจฉริยะในนิกายหมอกเร้นลับ ที่ยังมีด่านพลังฝึกปรือเพียงเทพขั้นกลาง ไม่อาจบรรลุได้ด้วยซ้ำ!
สิ่งนี้มันเป็นเรื่องที่ทำให้เขาโดดเด่นเกินไป
“ถึงแล้ว”
หลังต้วนหลิงเทียนกับคนอื่นๆเหินร่างล่วงล้ำเข้ามาถึงน่านฟ้าเหนือส่วนลึกป่ารกชัดแห่งหนึ่ง อวี๋เชียนซานก็หยุดลง จากนั้นมันก็กวาดตามองนักศึกษาทั้งหลายรอบหนึ่ง “ต่อไปข้าจะแจกป้ายเก็บคะแนนให้พวกเจ้า”
“กฏยังคงเป็นเช่นเดิม พวกเจ้าต้องผูกพันธะป้ายเก็บคะแนนต่อหน้าข้า…และอย่างที่พวกเจ้ารู้กันดี ว่าป้ายนี้เมื่อผูกพันธถือครองแล้วจะไม่อาจยกเลิกได้ กระทั่งหากเจ้าของป้ายตายตก ตัวป้ายก็จะทำลายตัวเองทันที”
