วู้ม! วู้ม! วู้ม! วู้ม! วู้ม! วู้ม!
…
ทันใดนั้นเองอวี๋เชียนซานพลันยกมือขึ้น จากนั้นป้ายเก็บคะแนนก็ผุดออกจากความว่างมากมาย แต่ละป้ายยังลอยไปหยุดลงเบื้องหน้านักศึกษา 10 ดาวทันที ไม่เว้นต้วนหลิงเทียนเอง และลอยล่องอยู่อย่างนั้นรอให้นักศึกษาคว้าไป
ต้วนหลิงเทียนก็คว้าป้ายเก็บคะแนนดังกล่าวมาผูกพันธะถือครองทันที
“เอาล่ะตอนนี้พวกเจ้าก็แยกย้ายกันไปออกล่าได้แล้ว”
พอเสียงให้สัญญาณเริ่มของอวี๋เชียนซานดังจบคำ นักศึกษา 10 ดาวมากมายก็เร่งพุ่งร่างแยกย้ายกันไปทันที แต่ละคนค่อยๆหายตัวไปในป่ารกชัดใกล้แนวเทือกเขาอันสลับซับซ้อนเบื้องล่าง….
ป่ารกชัดแห่งนี้กว้างใหญ่ไพศาลนัก แถมมีแนวเทือกเขาอันสลับซับซ้อนทำให้มีจุดอับสายตามากมาย
กล่าวได้ว่าพื้นที่ทดสอบของนักศึกษา 10 ดาว มันกินอาณาบริเวณกว้างขวางไม่ใช่เล่นๆเลย
“ต้วนหลิงเทียน ข้าขอตัวก่อน”
หลังกล่าวลาต้วนหลิงเทียนแล้ว โหวชิ่งหนิงก็เหินร่างมุ่งหน้าไปยังแนวเขาทันที ไม่นานนักร่างมันก็หายไปจากสายตาผู้คน
“พวกเราก็ไปกันเถอะ”
ติงเหยียนกล่าวชวนต้วนหลิงเทียน จากนั้นก็พากันเหินร่างลงไปในป่าพร้อมๆกัน
ทว่าทันทีที่เข้าไปในป่า ติงเหยียนก็พบว่าร่างต้วนหลิงเทียนที่เคยอยู่ข้างกาย ไม่ทราบอันตรธานหายไปไหนแล้ว ราวคนสาบสูญไปในอากาศอย่างไรอย่างนั้น “แย่แล้ว!”
จังหวะนี้ติงเหยียนก็พึ่งตระหนักได้ ที่แท้แต่ต้นจนจบต้วนหลิงเทียนไม่คิดจะไปกับมันเลย
