บทที่ 49 ค่ายกลสกัดโชคลาภ
เจ้าของร้านลดราคา แล้วส่งเฝ่ยไป๋ลู่ออกจากร้านอย่างสุภาพ เขานั่งไขว่ห้างอย่างมีความสุขแล้วหยิบโทรศัพท์ออกมาโอ้อวดคนในกลุ่มว่า เมื่อเร็ว ๆ นี้ตัวเองได้เจอกับเทพเจ้าแห่งความมั่งคั่งอย่างไม่คาดคิด สินค้าค้างสต็อกที่อัดแน่นมานานหลายปีถูกขายให้แกะอ้วนไปแล้ว ทั้งยังสร้างกำไรก้อนโตด้วย
สิ่งนี้กระตุ้นให้เพื่อนร่วมแวดวงเดียวกันพากันอิจฉา
เพื่อนร่วมสายอาชีพเดียวกันถึงกับพูดคุยกับเจ้าของร้านเป็นการส่วนตัว ขอให้เขาช่วยเคลียร์สินค้าค้างสต็อกแล้วจะแบ่งกำไรให้สี่สิบเปอร์เซ็นต์
เงื่อนไขการค้าขายที่ไม่ต้องใช้เงินทุนแบบนี้ พูดตามตรงว่าล่อตาล่อใจเจ้าของร้านมาก
แต่เมื่อนึกถึงสีหน้าเย็นชาของสาวน้อยที่ใช้จ่ายเงินเป็นเบี้ยคนนั้นแล้ว เจ้าของร้านก็ล้มเลิกความคิดไปอย่างรวดเร็ว
นี่ไม่ใช่การถอนขนแกะ*[1] เสียหน่อย
ถึงแม้ว่าสินค้าที่เขาปล่อยขายจะเป็นสินค้าค้างสต็อก แต่ส่วนใหญ่แล้วเป็นของที่ปู่ทิ้งไว้ให้ รับประกันคุณภาพแน่นอน ส่วนสินค้าค้างสต็อกจากร้านอื่น…เขาไม่แน่ใจ
แทนที่จะทำให้แกะอ้วนขุ่นเคืองเพราะกำไรเล็ก ๆ น้อย ๆ สู้สร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับแกะอ้วนไว้ไม่ดีกว่าเหรอ?
หลังออกจากร้านฮวงจุ้ยแล้ว เฝ่ยไป๋ลู่ก็โยนเหรียญทองแดงในมือเล่น บนใบหน้ากึ่งยิ้มกึ่งไม่ยิ้ม
เธอก็ไม่รู้ว่าถ้าบรรพบุรุษของเจ้าของร้านมาเห็นเขาขายเหรียญห้าจักรพรรดิในราคาต่ำแบบนี้ จะโกรธมากจนกระโดดออกมาจากหลุมฝังศพแล้วสาปแช
