บทที่ 48 หนุ่มหน้าสวย
หลังจากได้รับการชำระเงิน เฝ่ยไป๋ลู่ก็นำเครื่องรางสงบสุขที่ลูกค้าสั่งไปยังจุดให้บริการขนส่งด่วน
ในฐานะผู้ฝึกตนวิถีเต๋า เฝ่ยไป๋ลู่ไม่สามารถเก็บเงินไว้ในมือได้มากนัก
เมื่อดูยอดคงเหลือจำนวนหกหลักในวีแชตแล้ว เฝ่ยไป๋ลู่ก็บริจาคเงินครึ่งหนึ่งอย่างคล่องแคล่ว หลักจากนั้นก็หาร้านอาหารที่เงียบสงบสำหรับรับประทานอาหาร และใช้เงินที่เหลือไปกับอาหารเลิศรส
“อี้เจีย คุณมาร่วมงานบริษัทเราได้หนึ่งเดือนแล้ว ทั้งเรายังสิ้นเปลืองทรัพยากรไปมากมายเพื่อคุณ เพราะพวกเขาคิดว่าคุณมีโอกาสที่จะได้เป็นดาราใหญ่ แต่คุณกลับไม่ได้รับความนิยมเลย!”
“บริษัทไม่ได้จัดงานแถลงข่าวใด ๆ ให้คุณ แต่ถ้าจะโทษก็ควรโทษตัวเองที่ไม่เป็นไปตามความคาดหวังเถอะ”
“ฉันเป็นผู้จัดการของคุณแล้ว แต่บอกตามตรงว่าทนดูบริษัทนั้นปกปิดการมีอยู่ของคุณไม่ได้จริง ๆ เอาละ เดี๋ยวคุณหวังที่เป็นโปรดิวเซอร์ของทีมงานละครเรื่อง ‘รอคุณอยู่เงียบ ๆ’ จะมาหา คุณต้องคว้าโอกาสแสดงละครเรื่องนี้ไว้ให้ดี คุณหวังคงจะมีความสุข บางทีคุณอาจได้บทใดบทหนึ่งในเรื่องก็ได้”
โจวอี้เจียรู้สึกลำบากใจเล็กน้อย “นี่จะไม่แย่เหรอ ไม่งั้นฉัน…”
“มันก็แค่ร่วมโต๊ะอาหารกับโปรดิวเซอร์ ซึ่งถือเป็นเรื่องปกติในวงการบันเทิงนะ” ผู้จัดการกล่าวอย่างมีเลศนัย “คุณต้องรู้ว่าตลาดในวงการบันเทิงนั้นใหญ่มาก ถ้าคุณไม่แข่งขันก็จะไม่มีการสนับสนุน ของพวกนี้ไม่ได้ตกลงมาจากฟากฟ้านะ ถ้าอยากได้
