เมื่อเห็นสีหน้าเศร้าหมองของจี้เฟย ดวงตาของเจียงผิงอันก็ทอประกาย
“ถ่ายทอดคำสั่ง หยุดซื้ออาวุธวิเศษและทรัพยากรจากโลกภายนอก!”
“เรียบเรียงรายชื่อวัตถุดิบที่พวกเจ้าต้องการ ส่งทรัพยากรมาให้ข้า ข้ามีช่องทางซื้ออาวุธวิเศษและโอสถดี ๆ อยู่”
จี้เฟยเงยหน้าขึ้นถามอย่างสงสัย “เจ้านิกายมีช่องทางใดหรือ?”
“ขุมกำลังหลอมยาสูงสุดคือสำนักหลอมโอสถ ขุมกำลังตีอาวุธอันดับหนึ่งคือสำนักต้วนเซียน เจ้านิกายรู้จักบุคคลระดับสูงของสองขุมกำลังนี้หรือ?”
“เราเคยสื่อสารกับผู้นำระดับสูงของสองสำนักนี้มาก่อน ไม่มีทางแซงแถวได้ล่วงหน้า หรือซื้อโอสถกับอาวุธวิเศษราคาถูกได้เลย”
เจียงผิงอันส่ายหัว “ไม่ใช่สองสำนักนี้หรอก”
“แล้วเป็นขุมกำลังอะไรกัน?”
จี้เฟยคิดหาช่องทางที่ดีกว่าสองช่องทางนี้มิได้เลย
เจียงผิงอันไม่อธิบาย “เจ้าถ่ายทอดคำสั่งไปก็พอ”
แทนที่จะเอาทรัพยากรไปให้ผู้อื่น สู้ให้เขาไปซื้อทรัพยากรดี ๆราคาถูกที่ภพบุกเบิกดีกว่า
จี้เฟยลังเลเล็กน้อย เมื่อหยุดการซื้อทรัพยากรแล้วเกิดสงครามนิกายเทวมารจะเผชิญวิกฤติแน่
“เจ้านิกาย เจ้ามีช่องทางอยู่จริง ๆ หรือ? บอกเรามากกว่านี้ได้หรือไม่?”
เจียงผิงอันเองก็รู้ว่านี่เป็นเรื่องใหญ่ ต่อให้เขาเป็นเจ้านิกาย ก็ไม่มีทางทำได้โดยไม่พูดอะไรเลย
เขาเผยข่าวออกมาเล็กน้อย “โอสถยืดอายุขัยของข้าก็ซื้อมาจากช่องทางนั้นแหละ”
ได้ยินเช่นนี้ ร่างอ้อนแอ้นของจี้เฟยก็สะท้าน
ขุมกำลังใดกัน ทรงพลังจนหลอมโอสถยืดอายุขั
