มีร้านรวงมากมายที่ตั้งโดยมหาอำนาจอื่น เช่นร้านโอสถของสำนักโอสถ
หอวาณิชมั่งคั่งกว้างไกลแค่เก็บค่าเช่าที่ก็ทำเงินได้มากมายแล้ว
ฮัวชิงอวี่พยักหน้าให้เจ้าหน้าที่ ก่อนจะหันไปพูดกับเจียงผิงอัน “ถอดใจเถิด ต่อให้เจ้าบุกเหมืองแร่แสนมหาคีรี ก็อาจไม่พบเมล็ดหญ้าผลึกน้ำแข็งก็ได้”
เจียงผิงอันเมินอีกฝ่าย ผ่าศิลาต่อไป
ไม่ว่าผลลัพธ์จะเป็นเช่นไร เขาก็ต้องพยายามช่วยอาจารย์ หาไม่เขาจะเสียใจไปชั่วชีวิต
คู่เนตรสีน้ำเงินของฮัวชิงอวี่จ้องมองเจียงผิงอันชั่วขณะหนึ่ง แล้วริมฝีปากแดงก็ยกยิ้มเล็กน้อย
นางชอบนิสัยเด็กคนนี้มากนัก
เพียงโบกหัตถ์เพรียวบางของนางเบา ๆ ม่านพลังประหลาดก็โอบล้อมคนทั้งสอง ตัดขาดทุกแสงเสียงจากการรับรู้
ริมฝีปากแดงของฮัวชิงอวี่เผยอเล็กน้อย “ข้าให้หญ้าผลึกน้ำแข็งกับเจ้าใบหนึ่งได้นะ”
“อะไรนะ?”
เจียงผิงอันเงยหน้าขึ้นทันที สีหน้าของเขาตื่นเต้น “เจ้ามีหญ้าผลึกน้ำแข็งหรือ?”
ก่อนหน้านี้ อีกฝ่ายบอกเขาว่าไม่มีแท้ ๆ
ฮัวชิงอวี่ส่ายหัว “หญ้าผลึกน้ำแข็งที่สมบูรณ์ไม่มีหรอก มีแค่ใบเดียวเท่านั้น ให้ผลลัพธ์เพียงหนึ่งในสามของหญ้าผลึกน้ำแข็งที่สมบูรณ์”
