“อาจารย์ที่ข้าพึ่งเรียกไป เป็นศิษย์น้องข้าที่สอนอยู่ในสถานศึกษาเช่นเดียวกัน…มันจะคอยอำนวยความสะดวกให้เจ้าทุกอย่าง เพียงติดตามมันไปก็พอ”
กล่าวถึงท้ายประโยคอวิ๋นฮุ่ยก็คลี่ยิ้มเป็นมิตร
สำหรับอิจฉริยะอย่างชายหนุ่มเบื้องหน้า เรื่องที่จะสำเร็จการศึกษาออกจากสถานศึกษาหมอกเร้นลับแล้วไปได้ดีในนิกายหมอกเร้นลับถือเป็นเรื่องราวอันแน่นอนแล้ว ถึงขั้นยามไปอยู่ในนิกายหมอกเร้นลับอาจจะโดดเด่นอยย่างมากอีกด้วย
กระทั่งยังมีโอกาสสูงที่จะบรรลุถึงขอบเขตจอมราชันเทพ!
การสานไมตรีกับอีกฝ่ายตอนนี้ ก็มีแต่เรื่องดีไม่มีเสีย!
“ขอบคุณท่านผู้อาวุโส”
ต้วนหลิงเทียนเร่งกล่าวขอบคุณด้วยรอยยิ้ม แม้เขาเองก็รู้ว่าที่ไฉนอวิ๋นฮุ่ยทำดีกับเขา ทั้งหมดเพราะคิดสานไมตรีหวังผล แต่ต้วนหลิงเทียนก็เข้าใจเรื่องราวเป็นธรรมดา เขาคิดว่ามันไม่แปลกอะไร และเป็นธรรมชาติของผู้คน
แน่นอนว่ามีเพียงเขาเท่านั้น ที่รู้ว่าความเข้าใจที่อวิ๋นฮุ่ยมีต่อเขายังมีจำกัดนัก
เป้าหมายของเขาไม่ได้คิดไปสร้างชื่อเสียงอะไรในนิกายหมอกเร้นลับเลย
เป้าหมายที่แท้จริงของเขาคือการใช้นิกายหมอกเร้นลับต่างแท่นกระโดด เพื่อไปโลดแล่นยังเวทีที่กว้างใหญ่ว่าในดินแดนดาราพิศวง!
ไม่ว่าจะสถานศึกษาหมอกเร้นลับแห่งนี้ก็ดี หรือนิกายหมอกเร้นลับก็ดี มันก็แค่ทางผ่านของเขาเท่านั้น
