“ต่อไปเจ้าก็คือนักศึกษาคนหนึ่งของสถานศึกษาหมอกเร้นลับเรา ส่วนข้าก็เป็นอาจารย์…เช่นนั้นอย่าได้เรียกข้าว่าอาวุโสอันใด เรียกข้าว่าอาจารย์อวิ๋น หรือไม่ก็พี่อวิ๋นก็ได้”
อวิ๋นฮุ่ยคลี่ยิ้มพลางกล่าวด้วยน้ำเสียงสุภาพ
…
“ศิษย์พี่”
และหลังจากผ่านไปราวๆ 10 ลมหายใจ ก็มีเสียงหนึ่งที่ดังมาแต่ไกล เสียงยังมาก่อนตัวคนอีกด้วย
พริบตาต่อมา ต้วนหลิงเทียนก็เห็นร่างไวๆหนึ่งห้อเหยียดเข้ามา
เป็นชายวัยกลางคนที่มีรูปร่างปานกลาง มาในชุดคลุมสีน้ำเงิน ใบหน้าเกลี้ยงเกลาปานหยกเสลา คิ้วที่คมโค้งดั่งดาบของมันหางคิ้วปานจะทิ่มแทงไปยังขมับ สองตายังคมกริบ…อย่างไรก็ตามยามมันมองมายังร่างต้วนหลิงเทียน แววตาที่เคยคมกริบก็กลายเป็นอ่อนโยนลงหลายส่วน “เจ้าคือ ต้วนหลิงเทียนหรือ?”
“ข้าเรียกว่าถงกู่เยว่ ศิษย์น้องของศิษย์พี่อวิ๋นฮุ่ย”
ชายวัยกลางคนพอมาถึงก็กล่าวแนะนำตัวเองก่อน “ข้าเป็นอาจารย์ของสถานศึกษาหมอกเร้นลับแห่งนี้เช่นกัน…อย่างไรก็ตามต่างจากศิษย์พี่ที่เป็นอาจารย์ของนักศึกษา 10 ดาว ส่วนข้าเป็นเพียงอาจารย์ของนักศึกษา 10 ดาวเท่านั้น”
ในสถานศึกษาหมอกเร้นลับ นึกศึกษาแต่ละระดับ ก็จะมีอาจารย์ผู้สอนแตกต่างกัน
ยิ่งระดับของนักศึกษาสูงขึ้นเท่าไหร่ ระดับพลังฝึกปรือของอาจารย์ก็จะสูงขึ้นดุจเดียวกัน
