ท่ามกลางสายตาผู้คนมากมาย หานลี่กัง อาวุโสลำดับ 2 ของนิกายหมื่นปีศาจ ก็สามารถเห่าเสียงสุนัขออกมาได้จริงๆ และเมื่อต้วนเฉียวอวี่ไม่ได้บอกให้มันหยุด มันก็ไม่กล้าหยุดเห่าเลย…
ตอนนี้ในใจหานลี่กังเต็มไปด้วยความขมขื่นทั้งเสียใจนัก อยู่ดีไม่ว่าดีจะมาหาเรื่องอีกฝ่ายทำอะไร?
แส่หาความอัปยศ?
เป็นธรรมดาว่ามันรู้ดีว่าทั้งหมดเพราะมันไม่รู้ว่าสตรีข้างกายเด็กหญิงตัวน้อยจะร้ายกาจถึงขนาดนี้ หากมันรู้ว่าข้างกายอีกฝ่ายมียอดฝีมือขอบเขตจอมราชันเทพที่น่ากลัวยิ่งกว่าบรรพบุรุษของนิกายหมื่นปีศาจอยู่ด้วย ให้มันมีความกล้ามากกว่านี้แสนเท่ามันก็ไม่กล้าเสนอหน้าออกมา
“เอาล่ะ ข้ายกโทษให้เจ้าแล้ว”
ต้วนเฉียวอวี่คลี่ยิ้มสนุกสนานพลางกล่าวด้วยน้ำเสียงพึงพอใจ
พอหานลี่กังได้ยินมันก็ระบายลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก มันหยุดเห่าเสียงสุนัข จากนั้นก็ไม่รอให้ใครทันได้พูดอะไร เร่งเหินร่างออกจากโรงประมูลตระกูลโจวด้วยสีหน้าอัปลักษณ์ทันที กระทั่งเคล็ดเทพ 6 เงาที่มันชนะประมูล ก็คล้ายจะลืมเลือนไปหมดสิ้นแล้ว…
ในปัจจุบันหานลี่กังยังอยากจะฆ่าทุกคนในโรงประมูลหลังนี้เพื่อปิดปากด้วยซ้ำ!
เพราะมันรู้ดีว่าหลังจากวันนี้ไป มันจะกลายเป็นตัวตลกของเมืองวายุสวรรค์ กระทั่งละแวกเมืองโดยรอบ!
“คุณหนู พวกเราเองก็ต้องไปแล้ว”