เมื่อมาถึงระนาบเทพแล้ว จานค่ายกลทั้งหลายที่ตัวนหลิงเทียนเคยใช้ในระนาบเทวโลกมันก็ใช้ไม่ได้อีกต่อไปเพราะพลังวิญญาณฟ้าดินที่นี่มันแตกต่างจากพลังวิญญาณฟ้าดินในระนาบเทวโลกไม่ว่าจะความหนาแน่นคุณภาพก็ทรงพลังน่าเกรงขามกว่ากันมาก…
อย่างงานค่ายกลรวมวิญญาณที่เขาเคยใช้ในระนาบเทวโลก หากมาเปิดใช้ที่นี้ มันก็จะพังเพราะพลังวิญญาณฟ้าดินของที่นี่ทันที
“ยังมีเวลาอีก 2 เดือน ก่อนที่สถานศึกษาหมอกเร้นรับจะเปิดรับสมัครศิษย์…
ในช่วง 2 เดือนแห่งการรอคอย ด้วนหลิงเทียนก็ได้ตระเวนซื้อหาโอสถเทพและผลไม้เทพที่เขาใช้ได้หมดสิ้นจะร้านโอสถเล็กหรือใหญ่เขาก็เข้าถามไม่เว้น และก็หาซื้อได้แค่โอสถเทพเท่านั้น…
สําหรับผลไม้เทพ เขาไม่เจอร้านไหนขายเลย
ผลไม้เทพนั้น แน่นอนว่าให้ผลดีกว่าโอสถเทพ
“ไม่มีโอสถเทพที่ดีกว่านี้แล้วหรือ?”
ในร้านโอสถแห่งหนึ่ง ด้วนหลิงเทียนก็ถามเถ้าแก่ร้านด้วยความผิดหวัง
ได้ยินคําถามดังกล่าว เถ้าแก่ร้านก็คลี่ยิ้มแห้งๆ “ท่านลูกค้า โอสถเทพที่ดีกว่านี้ ก็ถูกตระกูลราชาเทพทั้งหลายกว้านซื้อไปหมดแล้ว…ช่วงนี้ของทุกปี ท่านเองก็น่าจะรู้ว่าเป็นช่วงที่ผู้คนต้องการเม็ดยาดีๆมากที่สุด”
“ผลไม้เทพที่ท่านต้องการก็เช่นกัน”
“ในเมืองวายุสวรรค์เรา กว่าครึ่งของโอสถเทพและผลไม้เทพดีๆ ก็ตกไปอยู่ในมือของตระกูลราชาเทพและตระกูลย่อยไม่เว้นขุมกําลังรองลงมา…และอีกครึ่งก็ตกไปอยู่ในมือของสถานศึกษาหมอกเร้นลับ”
