หลู่ตันนอนแน่นิ่งในหลุม ยามเห็นว่าเจียงผิงอันยังให้โอสถกับเขา หัวใจก็ตื้นตันนัก
น่าเสียดายที่เขากำลังจะตาย มิอาจตอบแทนบุญคุณนี้
“เจ้านิกาย… อย่าเสียแรงเปล่าเลย… ไม่มีประโยชน์หรอก…”
นอกจากโอสถวาสนา โอสถอื่นหามีประโยชน์ไม่
ขณะที่คนอื่น ๆ จะเอ่ยอะไรเสริมขึ้นมา อำนาจประหลาดสายหนึ่งก็พลุ่งพล่านออกจากกายหลู่ตัน
รัศมีกฎเต๋าเรืองรองเจ็ดสี โอบล้อมร่างของหลู่ตัน ปราณมรณะบนร่างค่อย ๆ จางหาย แทนที่ด้วยพลังชีวิต ผิวกายแห้งบางค่อย ๆยืดตัว
เมื่อเห็นการเปลี่ยนแปลงของหลู่ตัน อารมณ์หม่นหมองบนใบหน้าปวงชนรอบกายก็ค่อย ๆ ถูกแทนที่ด้วยความตกตะลึง
“เจ้านิกายให้โอสถอะไรกับผู้อาวุโสสูงสุดกันนี่ เหมือนมันมีอำนาจทรงพลังยิ่งนัก”
“รักษาได้จริง ๆ หรือ?”
“ไม่น่านะ ยื้อเวลาบาดแผลได้ก็ดีแล้ว การทะลวงขอบเขตเช่นนี้ทำให้เต๋าสวรรค์ตอบโต้ นอกจากโอสถวาสนา ก็ไม่มีโอสถใดรักษาได้เลย”
แม้เหล่าผู้อาวุโสจะหวังว่าหลู่ตันจะฟื้นคืนได้ พวกเขาก็รู้ถ้วนทั่วว่าเป็นไปได้ยาก
หลู่ตันคืนการขยับตัว เขาเด้งขึ้นนั่ง โคจรวัฏจักรหัวใจย่อยโอสถนี้
มีเพียงเขาที่ประจักษ์ถึงฤทธาแท้จริงของโอสถ
โอสถเก้าวงจรจักรวาล หนึ่งวงจรหนึ่งการเปลี่ยนแปลง รวมทั้งสิ้นเก้าวงจร
แต่ละครั้งที่ฤทธิ์โอสถทะลักออก บาดแผลของหลู่ตันก็จะหายไปหนึ่งส่วน
ยามโอสถระลอกสุดท้ายแผ่ซ่านทั่วสรรพางค์ บาดแผลที่รากฐานชีวิตเขาก็หายสิ้นสมบูรณ์
หลู่ตันลืมตา ใบหน้าเฒ่าชราเปี่ยมความตกใจ
“หาย
