แล้ว! บาดแผลข้าไม่เหลือแล้ว! ข้าหายดีแล้ว!”
“อะไรนะ!”
เห็นเช่นนี้ ปวงชนก็ล้วนตกใจ มิอาจเชื่อลงว่าเป็นความจริง
พวกเขาทราบดีว่าการบาดเจ็บเพราะอำนาจมหาเต๋ารุนแรงเพียงไร โดยเฉพาะเมื่อเสียหายถึงรากฐาน แทบไม่มีสิ่งใดนอกจากโอสถวาสนาจะเยียวยาได้เลย
ต่อให้กินโอสถวาสนาเข้าไป อย่างน้อยที่สุดก็ยังต้องใช้เวลาสองสามเดือนกว่าจะฟื้นตัวคืนสภาพ
หลู่ตันกินโอสถไปเพียงประเดี๋ยว ก็ฟื้นตัวสมบูรณ์แล้ว!
นี่คือโอสถเซียนหรือ?
ปวงชนมองมายังเจ้านิกายหนุ่มอย่างเหลือเชื่อ อยากให้เขาตอบคำถามของพวกตน
“นี่คือโอสถหายากที่ข้าบังเอิญได้มาจากดินแดนลับ หาทราบชื่อไม่ มีเพียงสองเม็ด”
เจียงผิงอันมิได้พูดมากเกี่ยวกับโอสถเก้าวงจรจักรวาล
เมื่อได้ยินว่ามีทั้งสิ้นสองเม็ด ปวงชนก็ผิดหวัง หากมีโอสถเช่นนี้หลาย ๆ เม็ดก็คงดี หนึ่งเม็ดช่วยยอดฝีมือได้หนึ่งคน
ทว่า ช่วยกลับมาได้หนึ่งคนก็ดีแล้ว
เจียงผิงอันกระโดดออกจากหลุม กล่าวกับศิษย์พี่ของหลู่ตัน ผางหาน “ผู้อาวุโส สมบัติลับที่เมื่อครู่รับปากไว้ ยามนี้ชำระได้เลยนะ”
ผางหาน “…”
อารมณ์ดี ๆ ของเขาหดหายเฉียบพลัน
เขาพูดไว้จริง ๆ ว่าหากรักษาหลู่ตันได้ เขายอมเอาสมบัติลับชิ้นหนึ่งมาแลกเปลี่ยน
แต่นั่นคือเมื่อครู่ เขาพูดโดยอารมณ์พาไป ยามนี้เมื่อหลู่ตันคืนชีวิต เขาก็ไม่เหลือความรู้สึกเช่นนั้นแล้ว หลงเหลือก็แค่ความเสียดาย
ผางหานกล่าวกับหลู่ตันในหลุม “เจ้ามัวอึ้งอะไรอยู่ เจ้านิกายเสียโอสถล ้าค่าไปเม็ด
