อย่างน้อย ๆ มองจากภายนอก มันก็ดูเหมือนโอสถยืดอายุขัยเม็ดหนึ่งเสียมาก ๆ
“นี่คือโอสถยืดอายุขัยจริง ๆ หรือ? มันจะยืดอายุขัยได้สามพันปีจริง ๆ หรือ?” สีหน้าของผางหานฉุกฉงน
มิใช่ว่าเขาไม่อยากเชื่อเจ้านิกาย แต่การจะมีใครครอบครองสิ่งที่ไม่มีอยู่ในยุคสมัยนี้นั้นเป็นไปไม่ได้เลย
เจียงผิงอันมิได้สนใจคำถามของอีกฝ่าย ส่งโอสถออกไปให้“ท่านลองกินก่อนได้ หากมันได้ผลจริง ค่อยให้สมบัติลับกับข้า”
ด้วยเพราะทุกผู้ล้วนเป็นคนสำนักเดียวกัน จึงมิต้องกังวลว่าอีกฝ่ายจะหนีหาย และแค่สมบัติลับชิ้นเดียว ไร้จำเป็นต้องหนีกัน
ผางหานเห็นว่าเจียงผิงอันมั่นใจเพียงนี้ หัวใจชายชราพลันเต้นถี่ขึ้น
หากเขาเพิ่มอายุขัยได้สามพันปีจริง เขาก็จะบรรลุขอบเขตพ้นพิบัติได้อย่างแน่นอน! เหมือนได้ชีวิตใหม่!
ขณะที่ผางหานกำลังจะเอื้อมมือไปรับ ผู้อาวุโสสูงสุดหลู่ตันที่ข้างตัวพลันตะโกน “ศิษย์พี่! อย่าขยับ! นั่นเป็นของปลอม!”
ผางหานพลันชะงัก “ของปลอม?”
“ใช่แล้วศิษย์พี่! หากเจ้ากินโอสถปลอมไปได้ตายแน่ ศิษย์น้องหากลัวตายไม่ ให้ศิษย์น้องลองยาให้ศิษย์พี่เถอะ”
หลู่ตันเอื้อมมือไปคว้าโอสถยืดอายุขัยอย่างเคร่งขรึม
พลั่ก!
แต่ก่อนจะทันได้สัมผัส เขาก็ถูกผางหานถีบกลับลงหลุมไป
โอสถนี้ปลอมตรงไหน เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายเชื่อสนิทว่าคือของจริง และคิดชิงโอสถยืดอายุขัยไป
ผางหานรับโอสถยืดอายุขัยมาใส่เข้าปากตน
หลู่ตันปีนออกจากหลุมพลางตะโกน “ศิษย์พี่! โอสถนี้มีพิษ อย่าก
