สองตาอวิ่นเฟิงเริ่มแดงขึ้น เจียนร่ําไห้อยู่รอมร่อ และนี่ไม่ใช่นางเสแสร้งแกล้งทํา เพราะหากนางไม่อาจติดตามต้วนหลิงเทียนไปด้วยได้ สิ่งเดียวที่รอพวกนางอยู่ก็คือการแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ และด้วยสถานะของพวกนางในนิกายเมฆอรุณ ก็คงได้แต่ถูกส่งไปแต่งงานกับตระกูลชั้นรองในเมืองหลินซาน
และลูกหลานของตระกูลชั้นรองเหล่านั้น แต่ละคนล้วนไม่ใช่ตัวดี เป็นนายน้อยยเจ้าสาราญและมีสตรีนับไม่ถ้วน ยากนักที่จะปฏิบัติดูแลพวกนางด้วยความจริงใจ
“นายน้อย…”
สองตาหลิวเหอฮวาก็แดงรื้นขึ้นมาเคล้าคลอไปด้วยหยาดน้ําตา “มิใช่นายน้อยบอกพวกเราแล้วหรือเจ้าคะ ว่าจักมิให้พวกเราต้องแต่งกับคนที่พวกเรามิชอบ…หากท่านมิพาพวกเราไปด้วย พวกเราก็ไม่อาจควบคุมชะตาชีวิตของพวกเราได้เลย”
ได้ยินคําพูดด้วยน้ําเสียใจเสียของดรุณีน้อยทั้ง 2 ต้วนหลิงเทียนก็กล่าวปลอบด้วยรอยยิ้ม “ไม่ต้องห่วง…ข้าจะไปพบประมุขนิกายเมฆอรุณของพวกเจ้าอีกครั้ง ก่อนจะจากไป”
“ตราบใดที่ข้าพูดออกไป มันไม่มีทางกล้ายุ่งกับชีวิตของพวกเจ้าแน่”
“หาไม่แล้ววันหน้าหากข้ากลับมานิกายเมฆอรุณ มันหรือแม้แต่ทั้งนิกายเมฆอรุณก็ต้องเสียใจ”
ถึงแม้ขณะกล่าวออกทั้งหมดใบหน้าต้วนหลิงเทียนจะเปื้อนยิ้ม แต่ในน้ําเสียงก็แฝงความเย็นชาเอาไว้ไม่น้อย
