เพียงแค่ว่าพวกมันต้องการประจบประแจง ศิษย์นิกายฟ้าจรัสแสง! เพราะนี่คือตัวตนระดับเทพขั้นต่ําที่เช่นฆ่าได้กระทั่งเทพขั้นสูงของตระกูลเฉียน ที่ออกจากเมืองไปเมื่อหมื่นกว่าปีก่อน! มีความเป็นไปไดสูงลิบที่วันหน้าอักฝ่าจะเติบโตเป็นตัวตนอันยิ่งใหญ่ในคฤหาสน์ตงหลิง
พวกมันไม่ว่าใคร ก็อยากครอบครองเมืองหลินซานแต่เพียงผู้เดียว จึงหวังจะผูกมิตรกับอีกฝ่าย
แต่สิ่งที่พวกมันไม่คาดคิดก็คือ…
ขณะที่พวกมันกําลังแข่งกันเพิ่มของขวัญ เพื่อให้ได้รับเลือกมาเยือนเป็นแขก อีกฝ่ายก็กล่าวประโยคหนึ่งออกมาหน้าตาเฉย…
“เอาล่ะ พวกเจ้าไม่ต้องสู้กัน…เอาแบบนี้เป็นไง พวกเจ้า 3 ขุมกำลัง ตระเตรียมหินเทพกันไว้คนละ 20,000 ตําลึงเพื่อเป็นของขวัญต้อนรับข่าในฐานะแขก หลังจากนั้นข้าจะผลัดไปเป็นแขกของพวกเจ้าทั้ง 3 ขุมกําลังเอง…”
จังหวะนี้พวกมันอยากกระอักเลือดนัก!
ศิษย์นิกายฟ้าจรัสแสง ท่านจะไม่ไร้ยางอายไปหน่อยหรือ?
อย่างไรก็ตาม เมื่อต้วนหลิงเทียนได้พูดออกมาแล้ว พวกมันย่อมไม่อาจปฏิเสธ ยิ่งไม่มีความกล้าจะลดจํานวนหินเทพที่จะส่งมอบให้เป็นของขวัญ เพราะการทําอะไรแบบนั้นไม่พ้นต้องสร้างความไม่พอใจให้อีกฝ่ายแน่นอน และนั่นไม่ใช่สิ่งที่พวกมันอยากจะเห็น
“ตระกูลเมื่งของพวกเราจักตั้งหน้าตั้งตารอต้อนรับนาน้อยด้วน มิว่าท่านสะดวกเมื่อใดก็เชิญมาได้ทุกเวลา”
