มของบรรพบุรุษพวกมัน เพราะกระทั่งตัวบรรพบุรุษเอง ก็ยังไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าอีกฝ่ายแอบอ้างหรือไม่ เพียงแค่กล่าวในสิ่งที่ตัวเองรู้ออกมาเท่านั้น…
ผู้นำตระกูลเมิ่ง ประมุขนิกายเมฆอรุณ ไม่เว้นประมุขนิกายฟ้ายุทธ์ก็มองต้วนหลิงเทียนด้วยสายตาประหลาดใจอยู่บ้าง และพวกมันก็ตั้งหน้าตั้งตารอดูนัก ว่าสถานการณ์เรื่องราวจะดำเนินต่อไปอย่างไร…
พวกมันเองก็อยากรู้
ว่าศิษย์นิกายฟ้าจรัสแสงคนนี้ ที่แท้ใช้ศิษย์นิกายฟ้าจรัสแสงจริงๆรึเปล่า…
“เจ้ารู้จักอาจารย์ของข้าดีนักรึ?”
ท่ามถลางสายตาคลางแคลงของทุกคน ต้วนหลิงเทียนก็เหลือบมองเฉียนซู่หวนด้วยสายตาเย้ยหยัน ย้อนถามกลับมาด้วยรอยยิ้มเยาะ
“ข้าเฉียนซู่หวนคนนี้ หลังออกจากตระกูลเฉียนรวมถึงเมืองหลินซานเมื่อหมื่นกว่าปีก่อน ก็ได้เข้าสู่นิกาย ฮวาเยว่ ซึ่งเป็นนิกายระดับจอมราชันเทพแห่งหนึ่ง…และนิกายฮวาเยว่ของข้าก็มีสัมพันธ์อันดีกับนิกายฟ้าจรัสแสง เช่นนั้นเรื่องบางอย่างของนิกายฟ้าจรัสแสงข้าย่อมรู้ดี”
เฉียนซู่หวนมองลึกไปทางต้วนหลิงเทียน เอ่ยคำด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “เจ้าหนุ่ม การแสแสร้งเป็นศิษย์นิกายฟ้าจรัสแสงมิใช่เรื่องเล็กน้อย หรือเจ้าไม่ทราบ?”
“แสแสร้ง?”
ต้วนหลิงเทียนคลี่ยิ้ม “เจ้ามันก็แค่เทพขั้นสูงที่หมื่นกว่าปีแล้วยังไม่มีปัญญาทะลวงถึงขอบเขตราชาเทพ ถึงแม้เจ้าจะเข้าร่วมนิกายระดับจอมราชันเทพ แต่ให้ข้าเดาเจ้ามันก็แค่ชนชั้นข้ารับใช้ทั่วไปคอยทำงานระดับล่างกระมัง? อาศัยแค่ข้าทาสคนหน
