“นั่นก็ยังไม่แน่นัก…ต้องดูด้วยความความเกี่ยวข้องระหว่างศิษย์นิกายฟ้าจรัสแสงกับหมู่บ้านสกุลต้วนทิศใต้ที่ว่าแน่นแฟ้นเพียงใด หากเป็นแค่ความสัมพันธ์อันตื้นเขินก็อาจใช้เงินแก้ปัญหาได้มิใช่รึ? บางทีนายน้อยต้วนผู้นี้อาจไม่ได้สนิทสนมอะไรกับหมู่บ้านสกุลต้วนทิศใต้ที่ว่ามากนัก แต่อาจอาศัยโอกาสนี้รีดไถเงินจากตระกูลเฉียนก็ได้มิใช่รึ?”
“ที่เจ้าพูดมาก็มีเหตุผล สุดท้ายแล้วหากหมู่บ้านสกุลต้วนทิศใต้ที่ว่านั่นมันมีความสัมพันธ์อันดีกับนายน้อยต้วนจริง พวกมันก็ไม่น่าจะยังอาศัยอยู่ในภูเขาไร้สิ้นสุด”
…
ผู้คนบนฟ้าที่อยู่รอบๆ ไม่ว่าจะตระกูลเมิ่งก็ดีหรือนิกายเมฆอรุณกับนิกายฟ้ายุทธ์ก็ดี บัดนี้เริ่มกระซิบกระซาบคุยกันอย่างได้รสชาติ
ฟังจากคำพูดของพวกมัน บางคนก็คิดว่าวันนี้เฉียนเฟยต้องตายแน่นอน แต่บางคนก็รู้สึกว่ายังพอมีช่องว่างให้ต่อรอง
“นายน้อยต้วน”
ตอนนี้เองเฉียนเยว่จิ้น ผู้นำตระกูลเฉียนก็ดึงสติให้กลับมาอยู่กับตัวได้อีกครั้ง มันสูดลมหายใจเข้าลึกหๆ จากนั้นก็ฝืนยิ้มกล่าวออกมาว่า “มิทราบว่า…ท่านกับหมู่บ้านสกุลต้วนทิศใต้แห่งนั้น มีความสัมพันธ์กันได้อย่างไร?”
หากเป็นสมาชิกคนอื่นในตระกูลเฉียน มันคงไม่ถามอะไรแบบนี้ แต่คงลงมือฆ่าคนทันที
แต่ปัญหาคืออีกฝ่ายเป็นลูกชายคนรองของมัน ลูกชายแท้ๆของมัน!
ถึงแม้วว่ามันจะมีลูกชาย 2 คน แต่คนที่มันรักและเอ็นดูที่สุดก็คือลูกชายคนรองอย่างเฉียนเฟยที่กำลังคุกเข่าอยู่ข้างๆมัน…
