“ข้ารู้ว่าเจ้ากำลังคิดอะไรอยู่…”
ต้วนหลิงเทียนเหลือบมองเฉียนเยว่จิ้นด้วยสายตาเฉยเมย “เจ้ากำลังคิดว่าหากข้าไม่ได้มีสัมพันธ์กับหมู่บ้านสุลต้วนดีอะไรนักหนา ก็คงคิดใช้อย่างอื่นดับโทสะของข้า แทนที่จะให้ลูกชายเจ้าเฉียนเฟยตายชดใช้ให้ข้ากระมัง?”
เฉียนเยว่จิ้นได้แต่เงียบ เพราะมันคิดแบบนี้จริงๆ
อย่างไรก็ตาม อยู่ๆต้วนหลิงเทียนกลับกล่าวแฉเรื่องนี้ออกมา ทำให้ในใจมันบังเกิดสังหรณ์อัปมงคลขึ้นทันที!
และคำพูดต่อมาของต้วนหลิงเทียน ก็ยืนยันว่าลางสังหรณ์ของมันไม่ผิด…
“วันนี้มันต้องตาย!”
“เป็นธรรมดาว่าหากเจ้าคิดจะปกป้องมันก็ทำได้ แต่เจ้ากับตระกูลเฉียนต้องคิดให้ดี…ทันทีที่เจ้าออกหน้า ไม่ว่าเจ้าหรือตระกูลเฉียนก็ไม่อาจหวนกลับ!”
ต้วนหลิงเทียนปริปากกล่าวคำประกาศจุดยืนออกมาแน่วแน่ สายตาที่ดูสงบเฉยเมยกลายเป็นลึกล้ำขึ้นไม่น้อย ทำให้หน้าเฉียนเยว่จิ้นเปลี่ยนสีไปทันที
“ท่านผู้นำ!”
พอต้วนหลิงเทียนกล่าวจบคำ ด้านคนของตระกูลเฉียนโดยรอบก็หน้าเปลี่ยนสีไปเร็วไว อาวุโสตระกูลเฉียนคนหนึ่งยังเร่งโพล่งความเห็นออกมาเสียงเข้มทันที “โปรดเห็นแก่ตระกูลด้วย!”
“ท่านผู้นำ โปรดเห็นแก่ตระกูลก่อนสิ่งใด!”
“ผู้นำ!”
…
ผู้คนในตระกูลเฉียนทั้งหลาย นอกจากเฉียนชิวแล้ว คนอื่นๆเร่งประสานมือโค้งหัวกล่าวร้องขอเฉียนเยว่จิ้นกันอย่างลนลาน เห็นได้ชัดว่าพวกมันต้องการให้เฉียนเยว่จิ้นรีบๆลงมือฆ่าเฉียนเฟยทิ้งไปเพื่อระงับโทสะของต้วนหลิงเทียนเสีย
