สีหน้าเฉียนเยว่จิ้นตอนนี้ซีดลงปานกระดาษ คนคล้ายแก่ตัวลงนับสิบปีในชั่วพริบตา จากนั้นมันก็หันไปมองลูกชายที่คุกเข่าอยู่ข้างๆ ในดวงตาฉายแววเด็ดเดี่ยวออกมา
ด้านเฉียนเฟยเอง ก็เงยหน้าขึ้นมามองบิดาพอดี และพอเห็นแววตาเด็ดเดี่ยวของบิดา ทั้งเห็นว่าอีกฝ่ายคต่อยๆยกมือขึ้น มันก็รีบร่ำร้องออกมา หน้าซีดเผือด “ท่านพ่อ ไม่! ไม่นะ!!”
“เสือร้ายยังไม่กินลูกตัวเอง ท่านพ่อฆ่าข้าไม่ได้1 ท่านไม่อาจฆ่าข้าได้!!”
เฉียนเฟยเร่งกล่าวร่ำร้องออกมาเสียงหลง น้ำเสียงของมันเต็มไปด้วยความหวาดกลัวนัก
อย่างไรก็ตามพอมันพบว่าแววตาของบิดาแน่วแน่ไม่แปรเปลี่ยน มันก็เร่งหันไปร้องขอความช่วยเหลือจากเฉียนชิวทันที “ท่านปู่ชิว ช่วยข้าด้วย!!”
ฟุ่บ!
แทบจะพร้อมๆกันกับที่เสียงร้องขอความช่วยเหลือของเฉียนเฟยดังจบคำ ร่างเฉียนชิวก็วูบไหวราเงาพราย ไปหยุดลงเบื้องหน้าเฉียนเยว่จิ้น เพื่อหยุดอีกฝ่ายทันที
“อาวุโสชิว…”
สีหน้าเฉียนเยว่จิ้นเต็มไปด้วยความขมขื่น มันย่อมรู้ดีว่าอาวุโสเฉียนชิวคนนี้ รักและเอ็นดูลูกชายคนรองของตัวเองไม่ได้น้อยไปกว่ามันเลย…
มันก็เลยคิดไปตามสามัญสำนึกโดยไม่รู้ตัว ว่าอีกฝ่ายคิดปกป้องลูกชายตัวเอง น้ำเสียงก็เลยขื่นขมนัก…
ในขณะที่สองตาของเฉียนเฟยเป็นประกายสว่างจ้า และสีหน้าของคนตระกูลเฉียนที่เหลือก็เริ่มบิดเบี้ยวอัปลักษณ์ รวมถึงกำลังจะตำหนิเฉียนชิว ทั้งกล่าวเตือนอีกฝ่ายไม่ให้ลากทั้งตระกูลเฉียนล่มจมออกมานั้นเอง…
