ถึงแม้ระหว่างเดินทางมาเฉียนเฟยจะกล่าวบ่นด้วยความไม่พอใจและไร้ความเกรงกลัว ทว่าพออยู่ต่อหน้าต้วนหลิงเทียน มันก็ไม่กล้าละเลยแม้แต่น้อย สองมือประสานโค้งศีรษะลงต่ำ กล่าวคำด้วยน้ำเสียงสุภาพกิริยาแลดูนอบน้อม และอันที่จริงพอเห็นสีหน้าไร้แยแสของต้วนหลิงเทียน ลึกลงไปในใจของมัน ก็อดไม่ได้ที่จะบังเกิดความหวาดกลัวขึ้นมา
อย่างไรเสีย ชายหนุ่มผู้นี้ก็เป็นถึงศิษย์นิกายฟ้าจรัสแสง
และนิกายฟ้าจรัสแสงที่ว่าก็เป็นถึงขุมกังระดับจักรพรรดิเทพ ที่มีชื่อเสียงโด่งดังไม่น้อยในเขตคฤหาสน์ตงหลิงฝั่งตะวันออก ถึงแม้ในปัจจุบันจะไม่มีตัวตนระดับจักรพรรดิเทพดำรงอยู่ในนิกายแล้ว แต่ยอดฝีมือขอบเขตจอมราชันเทพย่อมมีไม่ขาด และนั่นไม่ใช่อะไรที่ตระกูลเฉียนของพวกมันจะเทียบชั้นได้เลย…
แม้แต่บรรพบุรุษตระกูลเฉียนของพวกมันที่บรรลุถึงขอบเขตเทพขั้นสูงและออกจากตระกูลรวมถึงเมืองหลินซานไป ก็ไม่มีใครไม่อยากเข้าร่วมกับขุมกำลังเช่นนิกายฟ้าจรัสแสง…อนิจจาเรื่องดังกล่าวเป็นอะไรที่พวกมันไม่อาจเอื้อม
อย่างมากก็ทำได้แค่เข้าร่วมกับขุมกำลังจอมราชันเทพเท่านั้น และก็ไม่ใช่คนสำคัญอะไรเป็นแค่ข้ารับใช้ทั่วๆไป ที่คอยจัดการเรื่องราวไร้สำคัญเท่านั้น
หากคิดจะมีฐานะดีๆหน่อย เว้นเสียแต่จะเลือกเข้าร่วมกับขุมกำลังระดับราชาเทพ หาไม่แล้วก็คงยากจะมีสิทธิ์มีเสียงอะไร…
ในระนาบเทพนั้น ล้วนอาศัยพลังพูดคุย!
