พอต้วนหลิงเทียนกล่าวจบคำ ประมุขนิกายฟ้ายุทธ์จ้าวอี้เฟิงที่คิดจะชวนต้วนหลิงเทียนไปเป็นแขกที่นิกายเช่นกัน ก็ไม่ทันได้พูดอะไร แต่มันก็คิดว่าไม่สายเกินไปที่จะเอ่ยถึงหลังจบเรื่อง
จากนั้นจ้าวอี้เฟิงก็หันไปมองเฉียนเยว่จิ้น พลางกล่าวด้วยน้ำเสียงราวกับใกล้หมดความอดทนเต็มที “ตาแก่เฉียน ลูกชายคนที่ 2 ของเจ้าสารเลวน้อยเฉียนเฟยนั่น มันยิ่งใหญ่นักหรือไร? ถึงได้กล้าปล่อยให้นายน้อยต้วนเสียเวลารอคอยอยู่เนิ่นนาน! ป่านนี้แล้วเจ้ายังไม่ไปลากคอมันออกมาอีก!!”
สีหน้าของเฉียนเยว่จิ้นซีดลงปานกระดาษ แต่มันก็ไม่กล้าทักท้วงอะไร ด้วยกลัวว่าหากทักท้วงก็รังแต่จะทำให้ต้วนหลิงเทียนมีโมโหเพิ่มเปล่าๆ
มันสูดลมหายใจเข้าลึกๆ จากนั้นก็พยายามปั้นหน้ายิ้มกล่าวกับต้วนหลิงเทียนว่า “นายน้อยต้วน ลูกไม่รักดีของข้ากำลังมาแล้ว”
เฉียนเฟยนั้น ไม่กี่วันมานี้ก็ง่วนอยู่กับอนุคนใหม่ของสกุลเถี่ยสาขา 2 ที่ภูเขาไร้สิ้นสุด หลังเฉียนเยว่จิ้นส่งข้อความให้เฉียนชิว ด้านเฉียนชิวก็เร่งรุดพามันกลับมาทันที
ตอนนี้กำลังอยู่ระหว่างการเดินทาง
“ไม่รีบ…แต่วันนี้หากข้าไม่เห็นหน้าเฉียนเฟย ข้าก็แค่เอาบัญชีทั้งหมดไปลงหัวตระกูลเฉียนของพวกเจ้าเท่านั้น…”
ต้วนหลิงเทียนมองลึกไปยังเฉียนเยว่จิ้นพลางกล่าว
เป็นธรรมดาว่าเมื่อเขาพูดออกมาแบบนี้แล้ว เขาก็ไม่กลัวว่าตระกูลเฉียนยังจะกล้าซ่อนตัวเฉียนเฟยหรือปกป้องมันอีก
