“ขอนายน้อยต้วนโปรดวางใจ ลูกไม่รักดีของข้าจักมาถึงที่นี่ในอีกไม่ช้า”
ในขณะที่ใจของเฉียนเยว่จิ้นเต็มไปด้วยความตึงเครียด มันก็เร่งเปิดปากกล่าวออกไปเร็วไว ไม่กล้าละเลยแม้แต่นิดเดียว ขณะเดียวกันกับที่แววตามันฉายชัดถึงความตื่นตระหนก มันก็เร่งส่งข้อความถามไถ่เฉียนชิวทันที พอพบว่าทั้งคู่กำลังอยู่ระหว่างเดินทางกลับ มันก็พอได้โล่งใจไปเปราะหนึ่ง
“อีกเรื่อง ข้าคิดว่าทั้งหมดสมควรเป็นเรื่องเข้าใจกันผิด”
เฉียนเยว่จิ้นยังกล่าวเสริมออกมา
เฉียนเยว่จิ้นยยังเชื่อว่าทั้งหมดต้องมีเรื่องเข้าใจผิดแน่ๆ
ลูกชายของมันไม่น่าจะเคยพบเจอชายหนุ่มเบื้องหน้าด้วยซ้ำ เพราะครั้งสุดท้ายที่เรียกลูกชายมาตักเตือน มันก็ยังเลือกจะวาดภาพเหมือนต้วนหลิงเทียนและเอาไปส่งให้ลูกชายในวันเดียวกัน ด้วยกลัวว่าจะเผลอไปล่วงเกินอีกฝ่ายโดยไม่ทันรู้ตัว
และตอนนั้นลูกชายของมันก็ไม่ได้เผยท่าทีผิดแปลกอะไรหลังได้เห็นภาพเหมือน เพียงพยักหน้ารับรู้เท่านั้น
และตัวมันเองก็มั่นใจว่าภาพเหมือนของมันวาดได้เหมือนตัววจริงไม่ผิดเพี้ยน
มันก็เลยมั่นใจได้ทันทีว่าลูกชายของมันไม่เคยพบเจอศิษย์นิกายฟ้าจรัสแสงคนนี้มาก่อน
ด้วยเหตุนี้มันก็ยังคงโล่งใจอยู่ได้ เพราะรู้สึกว่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมดวันนี้สมควรเกิดจากการเข้าใจอะไรผิดแน่นอน
“เข้าใจผิด?”
อย่างไรก็ตามพอได้ยินคำพูดมั่นใจของเฉียนเยว่จิ้น ต้วนหลิงเทียนก็ได้แต่ลอบหัวเราะเยาะในใจ
