สิ่งที่เฉียนเฟยทำลงไป มันห่างไกลกับคำว่าเข้าใจผิดมากโข!
คนของหมู่บ้านสกุลต้วนทิศใต้หลายร้อยชีวิตถูกเฉียนเฟยฆ่าล้างอย่างอำมหิต กระทั่งเด็กน้อยตัวเล็กๆที่ยังไม่รู้ความก็ไม่เว้น!
วันนี้เขาจะฆ่าเฉียนเฟยให้ตาย!
“ไฉนถึงคึกครื้นกันนักเล่า?”
ในขณะที่บรรยากาศน่านฟ้าตระกูลเฉียนกำลังอึมครึม อยู่ๆก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นแต่ไกล ฟังแล้วยังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ
พอทุกคนรวมถึงต้วนหลิงเทียนรู้สึกตัว ก็ปรากฏร่างชราหนึ่งในสายตาทุกคน
เป็นชายชราในชุดคลุมสีขาวอมเทา รูปร่างผ่ายผอม ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอยเหี่ยวย่น เส้นผมขนคิ้วล้วนเป็นสีขาวโพลน พอปรากฏตัวขึ้นมาและมองเห็นเฉียนเยว่จิ้น สองตามันก็เปล่งประกายขึ้นมาทันใด “เจ้า…เจ้าคือเจ้าหนูเยว่จิ้นหรือ?”
อันที่จริงตั้งแต่ที่ชายชราปรากฏตัวให้เห็น เฉียนเยว่จิ้นกับอาวุโสในตระกูลเฉียนหลายคนก็ตกตะลึงอึ้งไปเป็นแถบ
จนพอชายชราเอ่ยทักออกมาอีกครั้ง เฉียนเยว่จิ้นก็รู้สึกเสมือนตื่นจากฝัน จากนัน้ใบหน้าของมันก็เริ่มเปลี่ยนเป็นแดงก่ำ แววตาฉายชัดถึงความตื่นเต้นยินดี “ท่าน…ท่านบรรพบุรุษ!? ข้า…ข้ามองไม่ผิดใช่หรือไม่ ท่าน…ท่านบรรพบุรุษ?!”
บรรพบุรุษ!?
สิ่งที่เฉียนเยว่จิ้นพูดออกมา ทำให้คนของตระกูลเมิ่ง นิกายเมฆอรุณ และนิกายฟ้ายุทธ์ขมวดคิ้วทันที พอมองไปยังชายชราผู้มาใหม่อีกครั้ง ในแววตาของพวกมันก็เต็มไปด้วยความหวาดกลัว
