้ให้เจ้ำตดเหม็นนักเล่ำ…”
หลู่ตันเหมือนจ ำเรื่องบำงอย่ำงได้ รอยยิ้มปรำกฏขึ้นที่มุมปำก
“ข้ำพอเดำได้นำนแล้วล่ะ”
ชำยชรำเองก็ยิ้มตำม นึกย้อนถึงยำมยังเยำว์ สดชื่นกระปรี้กระเปร่ำ เรืองฤทธิ์สัญจรไกล
“ศิษย์พี่ ข้ำจะล่วงหน้ำไปสมทบกับศิษย์น้องหญิงเล็กก่อนนะ…ศิษย์น้องหญิงเล็กชอบเจ้ำ… แต่ข้ำไม่ยอมบอกเจ้ำตลอดมำนี้… แค่กๆ”
ลมหำยใจของหลู่ตันรวยรินลงทุกขณะ ทัศนวิสัยของเขำยิ่งพร่ำมัวตำมกำล
ใบหน้ำเฒ่ำชรำของศิษย์พี่ของหลู่ตันผู้คุ้นชินกับควำมเป็นควำมตำยมีน ้ำตำคลอเบ้ำ นี่คือบุคคลเดียวที่ยังเหลืออยู่ในยุคสมัยของเขำ
เหล่ำบุคคลระดับสูงของนิกำยเทวมำรยืนเงียบ ๆ อยู่ข้ำงกัน
เกิดดับ แยกจำก ยิ่งมีชีวิตอยู่นำน ยิ่งประสบพบพำน กำรได้ล่วงหน้ำไปก่อนอำจเป็นเรื่องดีก็ได้
ทันใดนั้น ในคลองจักษุอันพร่ำมัวของหลู่ตัน หนึ่งใบหน้ำเยำว์วัยพลันปรำกฏขึ้น
“เจ้ำนิกำย… มิคำดเลยว่ำเจ้ำก็มำเหมือนกัน… รบกวนกำรฝึกฝนของเจ้ำนิกำยเสียแล้ว…”
หลู่ตันเห็นเจียงผิงอัน
“ผู้อำวุโสคิดมำกไปแล้ว ข้ำเพิ่งออกจำกกำรเก็บตัว” เจียงผิงอันกล่ำว
“แค่ก ๆ ๆ”
หลู่ตันกระอักไออย่ำงรุนแรง เขำควรยื้อชีวิตได้สักพัก แต่ทันทีที่เจียงผิงอันโผล่มำ เวลำของเขำก็หำยไปครึ่งหนึ่ง
เจียงผิงอันกระโดดลงไปในหลุม “ข้ำมีโอสถอยู่กับตัว รักษำบำดแผลของผู้อำวุโสได้”
ใบหน้ำของศิษย์พี่ของหลู่ตันเปี่ยมควำมเศร้ำหมอง เอ่ยขึ้นว่ำ“โอสถใดก็ไร้ประโยชน์ นี่คือกำรตอบโต้ของเต๋ำสวรรค์ มีเพียงโ
