หลัวซู่โบกมืออีกครั้ง กลิ่นหอมโชยมาตรงหน้าเจียงผิงอันพร้อมกับวัตถุอีกสองชิ้น
หนึ่งกล่อง หนึ่งกิ่งไม้สีดำสนิท
“เพื่อความสบายใจของเจ้า ข้าจะให้ของกับเจ้าล่วงหน้า”
หลัวซู่เอ่ยปาก “ในกล่องนี้คือโอสถยืดอายุขัย ยืดอายุขัยได้สามพันปี”
“กิ่งไม้นี้คือสมบัติลับ ใช้มันเป็นไพ่ตาย นำออกมาจู่โจมกะทันหันยามคับขันได้”
เฉียนฮวั่นโหรวที่ด้านข้างกะพริบตา
มอบไพ่ตายให้เจียงผิงอัน?
สิ่งนี้อาจคุณสมบัติไม่ถึงก็ได้
เจ้านี่มียอดสมบัติชิ้นหนึ่งกับตัว
“ขอบคุณประมุขศาลา”
เจียงผิงอันกล่าวขอบคุณ
หลัวซู่ประหลาดใจมากที่เห็นเจียงผิงอันเยือกเย็นยิ่ง
สำหรับผู้ฝึกตนขอบเขตนี้ สมบัติลับสักชิ้นนับเป็นของขวัญชิ้นใหญ่แล้ว คนทั่วไปจะตื่นเต้นอย่างแน่นอน แต่อีกฝ่ายกลับยังสุขุม
เด็กนี่เล่นละครเก่งจริง ๆ
เจียงผิงอันมิได้เล่นละคร แต่ตัวเขามีสมบัติอยู่มากมายจนชาชินเสียแล้ว
แต่เขาก็ดีใจจริงแท้ ใครจะไม่ชอบหากจะได้ทรัพยากรเพิ่ม
สิ่งที่ทำให้เจียงผิงอันยินดีที่สุดคือโอสถยืดอายุขัยนี่เอง
ผลของโอสถยืดอายุขัยหนึ่งเม็ดต่อผู้ฝึกตนมีจำกัด กินมากเกินไปก็ไร้ประโยชน์ และในภพแร้นแค้นก็มีโอสถยืดอายุขัยเพียงน้อยนิด
ผู้ฝึกตนมากมายซึ่งมาถึงจุดจบแห่งอายุขัยกินโอสถยืดอายุขัยกันไปแล้ว ไร้หนทางยืดอายุพวกตนต่อไปได้
แต่ยามนี้เมื่อมีโอสถยืดอายุขัยชนิดใหม่ปรากฏขึ้น ยืดอายุขัยได้สามพันปี
สำหรับผู้ฝึกตนซึ่งต้องการมันในภพแร้นแค้น มูลค่าของมันสูงยิ่งกว่าสมบัติ
