กประการ
เห็นได้ชัดว่าเป็นโอสถทะลวงเทพของจริง
ต้วนหลิงเทียนไม่ได้แปลกใจกับเรื่องนี้ และคิดไว้แต่แรกว่ามันต้องเป็นของจริงแน่นอน
เพราะโอสถทะลวงเทพถูกขายโดยตระกูลเมิ่ง 1 ใน 4 ขุมกำลังที่แข็งแกร่งที่สุดของเมืองหลินซาน แถมยังเป็นร้านค้าของตัวเองอีก หากนำของปลอมมาขาย ก็นับว่าสร้างความเสียหายให้ตระกูลเมิ่งครั้งยิ่งใหญ่แล้ว
เมื่อนำของปลอมมาขาย วันหน้าเกิดมีคนมาซื้อของ ไม่ใช่ต้องกังวลเรื่องโดนหลอกขายของปลอมหรือไร
ต่อไปวันหน้าถึงแม้ตระกูลเมิ่งจะไม่นำของปลอมมาขายอีก แต่อีก 3 ขุมกำลังที่เหลือย่อมไม่พลาดโอกาสใส่ร้ายป้ายสีตระกูลเมิ่งเพื่อสร้างปัญหาแน่นอน ยังสามารถส่งคนมาร้านโอสถตระกูลเมิ่งมาซื้อของ แวลอบนำของปลอมออกมาโวยวาย ใส่ร้ายตระกูลเมิ่งอยู่ร่ำไป
บางครั้งหากเกิดเรื่องขึ้นสักครั้ง ก็ทำให้ผู้คนบังเกิดอุปาทาน จากนั้นก็กลายเป็นระแวงไปหมด ยากที่ตระกูลเมิ่งจะกู้คืนความน่าเชื่อถือได้
ดังนั้นจึงเป็นไปไม่ได้เลย ที่ตระกูลเมิ่งจะกล้านำโอสถปลอมมาขาย
แค่โอสถอมตะปลอมก็แย่แล้ว นับประสาอะไรกับโอสถเทพ
“ที่แท้เจ้าหนุ่มนั่นเป็นใครกันแน่?! จักรพรรดิอมตะ 10 ทิศร่ำรวยแลดูมือเติบถึงเพียงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?”
“สมควรเป็นคนนอก…ในละแวกเมืองหลินซาน ข้าไม่เคยได้ยินว่ามีใครลักษณะเช่นนี้มาก่อนเลย”
“มันมาซื้อโอสถทะลวงเทพแบบนี้…หรือกำลังจะตัดผ่านไปยังขอบเขตเทพแล้ว?”
…
ท่ามกลางสายตาอยากรู้อยากเห็นของผู้คน ต้วนหลิงเทียนก็เพีย
