“เฮ่อ ทุกเรื่องราวมันเกิดขึ้นรวดเร็วเกินไป…หาไม่แล้วสกุลต้วนทั้งหมดของพวกเราต้องระดมกำลังมาช่วยเหลือพวกมันได้ทันเวลาแน่ อย่างน้อยๆต้วนฉิงหรือต้วนอี้เตาคนใดคนหนึ่งก็น่าจะรอดชีวิต…”
…
ฟังจากเสียงของผู้คนที่กำลังเก็บศพของสมาชิกหมู่บ้านสกุลต้วนทิศใต้ ต้วนหลิงเทียนก็เดาได้ไม่ยากว่าสมควรเป็นคนของหมู่บ้านสกุลต้วนทิศอื่น
เพราะหมู่บ้านสกุลต้วนนั้น นอกจากหมู่บ้านสกุลต้วนทิศใต้แล้ว ยังมีหมู่บ้านสกุลต้วนทิศ เหนือ ออก ตก อีก 3 หมู่บ้านย่อย
“ตระกูลเฉียน…เฉียนเฟย!”
เมื่อเห็นว่าคนของหมู่บ้านสกุลต้วนสาขาอื่นนั้นจัดการศพของสมาชิกหมู่บ้านสกุลต้วนทิศใต้อย่างดี ไม่ได้ทำอย่างลวกๆเป็นการดูหมิ่นผู้ตาย ต้วนหลิงเทียนก็ไม่คิดจะแสดงตัวออกไป อย่างไรเสียในดวงตาของเขาตอนนี้มันเต็มไปด้วโทสะอันล้นปรี่นัก!
ถึงแม้เขาจะไม่ได้อยู่ในหมู่บ้านสกุลต้วนทิศใต้นานนัก
อย่างไรก็ตาม ในเวลาสั้นๆที่เขาอยู่ในหมู่บ้านสกุลต้วนทิศใต้ เขาก็ได้รับการต้อนรับขับสู้จากทุกคนอย่างอบอุ่น
ก่อนหน้านี้ต้วนล่างที่สนิทสนมกับเขาที่สุด ถูกบีบคั้นจนต้องฆ่าตัวตาย เขาก็มีโมโหมากแล้ว…พอมาเห็นผู้คนของหมู่บ้านสกุลต้วนทิศใต้ทั้งหมดถูกฆ่าล้าง ในใจเขาก็ลุกโชนไปด้วยเพลิงโทสะทันที
และในใจเขาก็ปรากฏร่างผู้คนขึ้นทีละคนๆ
