เหล่าคนหนุ่มสาวในหมู่บ้านสกุลต้วนที่เข้ามาสนทนากับเขา และสอบถามว่าขาดเหลืออะไรบ้าง…ผู้ที่นำอาหารมามอบให้เขาอย่างกระตือรือร้น ยังมีชาวบ้านที่อัธาศัยดีคนอื่นๆ ไม่เว้นเหล่าเด็กน้อยซุกซนที่ลอบมาปีนกำแพงชะเง้อมองเขาในบ้าน และชวนเขาไปเล่นตามประสา…สิ่งนี้ทำให้เขาสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นของหมู่บ้านสกุลต้วนทิศใต้นัก
ทว่าตอนนี้ทุกคนตกตาหมดสิ้น…
‘แย่งชิงภรรยาของผู้อื่นยังไม่พอ…บีบคั้นให้ผู้อื่นตกตายก็แล้ว แต่ยังมาฆ้างหมู่บ้านที่ผู้อื่นอยู่…คุณชายรองตระกูลเฉียน เฉียนเฟย เจ้าทำได้ประเสริฐนัก!’
ทันใดนั้นมุมปากของต้วนหลิงเทียนก็ยกยิ้มอำมหิต
หลังจากมาถึงต้วนหลิงเทียนก็เพียงมองชมเรื่องราวเงียบๆ
ขณะจากไปเขาก็หายตัวไปอย่างเงียบงัน ไม่มีผู้ใดในหมู่บ้านสกุลต้วนสาขาอื่นค้นพบการมาของเขาเลย
…
หลังออกจากหมู่บ้านสกุลต้วนทิศใต้ ต้วนหลิงเทียนก็ย้อนกลับไปเมืองหลินซาน และมได้ไปเหลาสุราเลิศล้ำอะไรสืบต่อ แต่เลือกที่จะกลับไปยังโรงเตี๊ยมที่พักที่เขาพักมาตลอดทันที
และต้วนหลิงเทียนก็ได้จองห้องพักที่ดีที่สุดของโรงเตี๊ยมแห่งนี้เอาไว้เป็นเวลา 3 เดือน ยังจ่ายผลึกอมตะขั้นสูงไปนับพันชิ้น ทว่าจำนวนเพียงเท่านี้สำหรับต้วนหลิงเทียนแล้วมันแค่เล็กน้อย ไม่นับเป็นอะไร
