ย้อนกลับไป ตอนที่เขาไปถึงพระราชวังจักรพรรดิสวรรค์จี้เมี่ยเทียนครั้งแรก และยังไม่ทันได้พบเจออาจารย์เขาฟงชิงหยาง ผู้เฒ่าหั่วก็ได้มอบผลึกอมตะให้เขามากมาย ต่อมาหลังได้พบเจอฟงชิงหยางอาจารย์เขา อีกฝ่ายก็ได้มอบผลึกอมตะให้เขาอีกเป็นจำนวนมาก และแน่นอนว่าผลึกอมตะที่มอบให้เขา ล้วนแล้วแต่เป็นระดับสูงทั้งสิ้น…ทำให้ยามมาจับจ่ายอะไรในเมืองหลินซาน แม้แต่ทิปให้เสี่ยวเอ้อ เขาก็มอบผลึกอมตะขั้นสูงให้มันตลอด เพราะเขาไม่มีผลึกอมตะขั้นกลางหรือต่ำ…
อาจารย์ของเขาดีกับเขามาก และในฐานะจักรพรรดิสวรรค์เช่นนั้นสายแร่ผลึกอมตะที่ครอบครองก็มากที่สุดในจี้เมี่ยเทียน กล่าวได้ว่าสำหรับเขาแล้วผลึกอมตะเป็นแค่ตัวเลขเท่านั้น
ตลอดช่วงเวลาที่อยู่ในระนาบเทวโลก เขาไม่ขาดผลึกอมตะเลย ไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่เขามีแต่รายรับไม่มีรายจ่ายด้วยซ้ำ…
พอมาถึงระนาบเทพและอยู่ในเมืองไกลห่างซึ่งมีสกุลเงินหลักเป็นผลึกอมตะแบบนี้ ต้วนหลิงเทียนย่อมมีผลึกอมตะจับจ่ายอย่างไม่ขาดมือ
‘รอวันที่ข้าบรรลุถึงขอบเขตเทพเมื่อไหร่ คุณชายรองตระกูลเฉียนนั่นมันต้องชดใช้ชีวิตให้คนหมู่บ้านสกุลต้วนทิศใต้!’
หลังกลับมาถึงห้องพักในโรงเตี๊ยม ต้วนหลิงเทียนก็ปิดด่านบ่มเพาะพลังทันที และก่อนที่สองตาจะหลับลง เพลิงโทสะอันเยียบเย็นก็เรืองขึ้นในดวงตาวาบหนึ่ง
เขาถามตัวเอง ก็ตอบได้ว่าเขาไม่ใช่คนดีอะไรมากมาย
