เผชิญหน้ากับมวลชนที่เปี่ยมล้นไปด้วยโทสะ เถี่ยเหิงก็ทำได้แค่ส่าหน้าพลางระบายยลมหายใจออกมาอย่างทอดถอน ทว่าด้านเถี่ยหลานอวี้นั้นโพล่งออกมาด้วยความขุ่นเคือง “พวกเจ้าคิดว่าต้วนล่างถูกพวกเราฆ่าตายหรือไร!?”
“พวกเจ้าคิดว่าข้าเถี่ยหลานอวี้ผู้นี้ อยยากตบแต่งกับต้วนล่างนั่นมากนักหรือไร? เหลวไหลสิ้นดี!!”
พอเสียงตะคอกของเถี่ยหลานอวี้อย่างไม่พอใจของเถี่ยหลานอวี้ดังจบคำ ก็มีคนของสกุลต้วนเอ่ยถามออกมาเสียงหนัก “เช่นนั้นไฉนต้วนล่างถึงต้องฆ่าตัวตายด้วย เจ้าสมควรรู้เหตุผลกระมัง?”
ทุกอย่างที่เกิดขึ้นวันนี้เป็นดั่งปริศนาคาใจของสมาชิกหมู่บ้านสกุลต้วนทิศใต้ในที่เกิดเหตุทุกคน
ในสายตาของพวกมัน หากจะมีใครไขความให้พวกมันกระจ่างได้ ก็เห็นทีจะมีแต่คนสกุลเถี่ยเบื้องหน้าเท่านั้น
“หากพวกเจ้าอยากรู้เหตุผล ก็ไปถามหัวหน้าหมู่บ้านของพวกเจ้าเถอะ”
ตอนนี้เอง เถี่ยเหิงพลันถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง ค่อยกล่าวด้วยน้ำเสียงจนใจ “เรื่องนี้มิได้มีส่วนเกี่ยวข้องใดกับสกุลเถี่ยของพวกเรา…และหากจะให้พวกเรากล่าวตามตรง ที่จริงพวกเราก็เป็นเหยื่อเหมือนพวกเจ้าเช่นกัน”
พอเถี่ยเหิงพูดถึงจุดนี้ ก่อนที่คนของหมู่บ้านสกุลต้วนทิศใต้จะทันได้เอ่ยถามอะไรออกมาอีกครั้ง สายตาของเถี่ยเหิงก็กวาดมองไปยังหัวหน้าหมู่บ้านสกุลต้วนทิศใต้ ต้วนฉิง และพูดต่อออกมาเสียก่อน “หัวหน้าหมู่บ้านต้วนฉิง”
