ต้วนฉิงนั้นแม้จะดึงสติกับมาจากอาการเลื่อนลอยหลังเห็นต้วนล่างตกตายต่อหน้าได้แล้ว ทว่าสีหน้าของมันยังคงอัปลักษณ์ปั้นยากนัก พอได้ยินคำเรียกหาของเถี่ยเหิง และพบว่าสมาชิกหมู่บ้านสกุลต้วนทิศใต้กำลังมองรอคำตอบ มันก็โพล่งคำออกมาด้วยน้ำเสียงตำหนิทันที “พวกเจ้าทั้งหมดถอยกลับมา!”
“ปล่อยหัวหน้าหมู่บ้านเถี่ยเหิงกับผู้อื่นไปเสีย!”
ต้วนฉิงตะคอกสั่งออกมาเสียงแข็ง ทำให้สมาชิกของสกุลต้วนทิศใต้ส่วนใหญ่ที่แม้จะไม่เต็มใจแค่ไหน ก็ได้แต่ล่าถอยเปิดทางให้คนสกุลเถี่ยแต่โดยดี หากทว่ายังมีบางคนที่เลือกจะยืนขวางไม่ไปไหน และมองถามต้วนฉิงอย่างไม่เต็มใจ “หัวหน้า…เป็นพวกมันที่บีบคั้นต้วนล่างจนตาย!”
“พอได้แล้ว! การตายของต้วนล่างมิได้เกี่ยวข้องอันใดกับผู้อื่นเขา!”
ต้วนฉิงได้แต่กล่าวออกมาอย่างทอดถอนใจ
“พวกเจ้าได้ยินกันชัดถนัดหูหรือไม่เล่า การตายของต้วนล่างนั่นมิได้เกี่ยวข้องอันใดกับพวกเรา!”
เถี่ยหลานอวี้หัวเราะออกมาเสียงดังร่า จากนั้นนางก็ใช้พลังหอบหิ้วบิดา รวมถึงคนของสกุลเถี่ยทั้งหมดที่มากับขบววนแห่วันนี้เหินร่างจากไปต่อหน้าต่อต้าคนของสกุลต้วนในพริบตา…
ด้วยคำพูดก่อนหน้าของต้วนฉิง ก็ไม่มีใครในหมู่บ้านสกุลต้วนทิศใต้คิดขัดขวางอีก
“ท่านหัวหน้า…”
“ท่านปู่ฉิง ไฉนท่านถึงบอกว่าการตายของเจ้าหนูต้วนล่างไม่เกี่ยวกับพวกมันเล่า มิใช่ว่าเป็นพวกมันคิดบีบคั้นต้วนล่างจนไร้ทางไปหรือไร ต้วนล่างถึงได้คิดสั้นฆ่าตัวตายเช่นนี้!?”
