ครั้งแรกที่พบกัน ต้วนอี้เตาแลดูองอาจมากอัธยาศัย คนยิ้มแย้มแลดูกล้าหาญอยู่ตลอดเวลา ราวกับไม่มีอะไรยับยั้งรอยยิ้มบนใบหน้าของมันได้
เรียกว่าใบหน้าเปื้อนยิ้มอยู่เสมอ
อย่างไรก็ตาม วันนี้สีหน้าของต้วนอี้เตาไม่ค่อยจะสู้ดีนัก ยังแลดูอัปลักษณ์เป็นที่สุด
ต้วนหลิงเทียนย่อมจินตนาการออกได้ไม่ยาก ว่าหากเป็นเพียงเรื่องทั่วไป ไม่มีทางทำให้มันหน้าบูดแบบนี้ได้แน่
เห็นได้ชัดว่าอะไรก็ตามที่ต้วนฉิงนำไปบอกมัน ได้ทำให้อารมณ์ของมันขุ่นมัวจนต้องเผยออกบนใบหน้า
“ท่านพ่อ”
เมื่อเห็นต้วนอี้เตาเดินออกมา ต้วนล่างงก็เสมือนพบเจอผู้ช่วยชีวิต สองเท้าก้าวอาดๆไปหุดหน้าบิดาทันที “หมู่บ้านสกุลเถี่ยรังแกผู้คนเกินไปแล้ว คนที่ข้าต้องตบแต่งด้วยวันนี้เห็นได้ชัดว่าต้องเป็นเถี่ยหยู บุตรีของหัวหน้า 2 แห่งหมู่บ้านสกุลเถี่ย…แต่วันนี้ผู้ที่มากลับเป็นเถี่ยเหิง หัวหน้า 4 แห่งสกุลเถี่ย ทั้งยังจะยัดเยียดให้ข้าตบแต่งกับลูกสาวมันแทนเถี่ยหยู!”
“การแต่งงานครั้งนี้ทางสกุลต้วนเรากับสกุลเถี่ได้ตกลงกันเรียบร้อยแล้ว แต่พวกมันมาเปลี่ยนตัวเจ้าสาวเอาดื้อๆ เห็นชัดว่าไม่เห็นหัวสกุลต้วนของพวกเราเลย!”
กล่าวถึงจุดนี้ สีหน้าของต้วนล่างก็ทวีโทสะมากขึ้นกว่าเดิม
