ด้านต้วนอี้เตาพอได้ยินคำพูดของลูกชายสีหน้ามันก็อ่อนลงเล็กน้อย อย่างไรก็ตามลึกลงไปในแววตาของมันกลับเต็มไปด้วยความเจ็บปวดจับใจ “ล่างเอ๋ออยย่าได้กล่าวเหลวไหล…วันนี้คนที่เจ้าต้องตบแต่งด้วยก็คือ เถี่ยหลานอวี้ บุตรีของหัวหน้า 4 เถี่ยเหิง มีใช่เถี่ยหยู…”
“งานแต่งวันนี้เป็นพ่อรับปากผู้อื่นเขาไปเอง…ย่อมไม่ผิดคนแน่ เจ้าอย่าได้กล่าวเหลวไหลอีก”
“เอาล่ะ…ตอนนี้เจ้าไปขอขมาหัวหน้า 4 เสีย แล้วก็เตรียมเข้าพิธีกับว่าที่ภรรยาของงเจ้าได้แล้ว”
คำพูดของต้วนอี้เตาพอดังออกมา ก็ไม่ใช่แค่ต้วนล่างเท่านั้นที่ตกตะลึง แม้แต่คนของงสกุลต้วนโดยรอบก็อึ้งไปตามๆกัน ลูกตาของพวกมันแต่ละคนเบิกกว้างปานพบเห็นภูตผีกลางวันแสกๆ “นี่มันเรื่องอะไรกัน? คนที่ต้วนล่างต้องตบแต่งด้วยมิใช่เถี่ยหยูหรอกหรือ? ไฉนถึงกลายไปเป็นเถี่ยหลานอวี้เสียเล่า?”
“จะมีเรื่องผิดพลาดถึงขนาดนี้ได้อย่างไร?”
“แต่ลุงงอี้เตาก็กล่าวออกชัดเจน…หรือเป็นพวกเราเข้าใจผิดไปแต่แรก?”
“มันจะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไร…ในบรรดารุ่นเยาว์ของสกุลเถี่ย ก็เห็นทีจะมีแต่เถี่ยหยูเพียงผู้เดียวเท่านั้นที่คู่ควรกับต้วนล่าง เถี่ยหลานอวี้คนนี้ไม่เพียยงแต่อ้วนฉุเท่านั้น แต่นิสัยใจคอยังไม่เหมาะแต่งเข้าบ้านเป็นที่สุด ลุงอี้เตาไฉนถึงคิดผลักต้วนล่างเข้ากองไฟด้วยการให้แต่งกับนางได้?”
“แต่ที่ลุงอี้เตาพูดมา มันก็ชัดเจนแล้วว่าเป็นเช่นนั้นนี่…”
