การมาหมกตัวอยู่ในหมู่บ้านสกุลต้วน ถือว่าทำให้พรสวรรค์เสียเปล่าแล้ว
ทันใดนั้นเอง พลันมีเสียงตะโกนดังขึ้นจากด้านนอกหมู่บ้าน “ขบวนคนสกุลเกี่ยมากันแล้ว!”
ทันใดนั้นสายตาขงหลายๆคนก็หันไปมองประตูทางเข้าหมู่บ้านทิศใต้ทันทีด้านด้วนหลิงเทียนกับตัวนฉิงก็หยุดคุยกัน และด้วนหลิงเทียนก็อาศัยช่วงที่ต้วนล่างกำลังมองเหม่อไปยังประตูหมู่บ้านด้วยความคาดหวัง จับแหวนพื้นที่ยัดเข้ามือตัวนล่างทันที “ต้วนล่าง หากท่านยังกล้าไม่รับ…เช่นนั้นหมายความว่าท่านไม่เห็นข้าด้วนหลิงเทียนคนนี้เป็นเพื่อน!”
“น้องหลิงเทียน…”
ตัวนล่างที่โดนมัดมือชก ได้แต่คลี่ยิ้มเงื่อนๆ จากนั้นก็ได้แต่ยอมรับแหวนพื้นที่ไปเท่านั้น “หลังเสร็จพิธีวิวาห์แล้วพวกเราไปนั่งดื่มกันเป็นการส่วนตัวเถอะ ถือว่าให้ข้าเลี้ยงส่งท่าน…”
“หากท่านว่างข้าก็ไม่มีปัญหา
ตัวนหลิงเทียนคลี่ยิ้มมีเลศนัยพลางยักไหล่กล่าว “แต่ข้าเกรงว่าพอถึงตอนนั้น ท่านจะหลงใหลไปกับความอ่อนโยนของเจ้าสาวจนไม่อาจถอนตัว…”
“น้องหลิงเทียน ท่านยิ่งมายิ่งเหลวไหลใหญ่แล้ว ข้าตัวนล่างใช่คนเห็นสตรีดีกว่าเพื่อนตั้งแต่เมื่อไหร่!”
ด้วนล่างลั่นวาจาออกมาเป็นมั่นเหมาะ
“อ้อ? ไปเถอะเจ้าสาวของท่านมานูนแล้ว”
ด้วนหลิงเทียนส่ายหัวไปมาด้วยรอยยิ้ม คำพูดทำนองนี้เขาได้ยินมาเยอะแล้ว ที่ว่าไม่มีทางเห็นสตรีดีกว่าเพื่อนนี่…พอเข้าห้องหอไปแล้ว ยังมีกะใจคิดถึงเพื่อนอีกหรือ?
