ตัวนฉิงส่ายหัวไปมาเบาๆ “เพียงแค่เรื่องเล็กน้อยเท่านั้น อีกทั้งเดือนที่ผ่านมาก็ใช่ว่าคุณชายยหลิงเทียนจะอยู่ที่นี่เปล่าๆ ท่านั่งช่วพวกเราล่าสัตว์อสูรมากมาย…และหากไม่ใช่เพราะท่าน ข้าเกรงว่าการล่าสัตว์ครั้งสุดท้ายนั้น พรานในหมู่บ้านทิศใต้เราคงต้องบาดเจ็บล้มตายกันไม่น้อย”
เมื่อ 10 วันก่อน คนของหมู่บ้านสกุลด้วนทิศใต้ก็รวมตัวกันออกไปล่าสัตว์อสูร แต่โชคร้ายนัก พวกมันกลับพบเจอสัตว์อมตะระดับจักรพรรดิที่ทรงพลังไม่ใช่ชั่ว โชคดีที่ต้วนหลิงเทียนออกมาเดินเล่นเพื่อผ่อนคลายจิตใจจากการบ่มเพาะพอดี และเคลื่อนมิติมาช่วยเหลือได้ทันกาล หาไม่แล้วพรานกลุ่มนั้นต้องบาดเจ็บล้มตายไม่น้อย
สัตว์อสูรที่ว่า ปกติแล้วมีแต่ต้องขอความช่วยเหลือจากชนชั้นหัวหน้าหมู่บ้านเท่านั้น ถึงจะกำราบมันได้
และบางครั้ง คนของสกุลตัวนที่ออกไปล่าสัตว์ แม้จะติดต่อจนความช่วยเหลือมาถึง ก็ไม่ใช่ว่าจะจัดการได้ง่ายๆ ยังมีผู้ที่พลั้งพลาดบาดเจ็บล้มตาอยู่ดี
อย่างไรก็ตาม เมื่อตัวนหลิงเทียนมาถึง ทุกอย่างก็ต่างออกไปทันที…
อยู่ๆด้วนหลิงเทียนที่ปรากฏตัวในความว่างเปล่า เพียงฟาดตบออกส่งๆไปฝ่ามือเดียว ก็ทุบตีสัตว์อสูรนั่นตายโดยไม่ตั้งใจ…
