ด้วนหลิงเทียนเดินไปหาตัวนล่างผู้เป็นเจ้าบ่าวถึงบ้าน พอพบอีกฝ่ายก่าลังแย้มยิ้มชื่นมื่น ก็เดินเข้าไปทักทายด้วยรอยิ้ม พลางยื่นส่งแหวนพื้นที่ให้อีกฝ่ายวงหนึ่ง แต่อีกฝ่ายกลับส่ายหัวไปมา “น้องหลิงเทียน วันนี้แค่ท่านมาร่วงงานมงคลของข้า ข้าก็ยินดีมากแล้ว ของขวัญท่านข้ารับไว้ไม่ได้หรอก ท่านเก็บไว้เป็นทุนตั้งตัวหลังออกจากที่นี่เถอะ”
ตัวนล่างย่อมได้ยินเรื่องที่ต้วนหลิงเทียนเตรียมจะออกจากหมู่บ้านสกุลตัวนแล้วเช่นกัน ยังรู้เรื่องนี้ก่อนใครอีกด้วย
“คุณชายหลิงเทียน ท่านจะไปแล้วหรือ?”
ตัวนฉิง หัวหน้าหมู่บ้านทิศใต้แห่งหมู่บ้านสกุลตัวนก็อยู่ด้วย คราวนี้สกุลเกี่ยส่งบุตรีของหัวหน้า 2 มาตบแต่งตามกฏแล้วหัวหน้าสองของสกุลเกี่ยก็ต้องมาเช่นกัน เป็นธรรมดาที่ตัวนฉิงจะมารอต้อนรับ
หาไม่แล้วก็จะถือว่าไร้มารยาท ยังผลให้ผู้อื่นติฉินนินทาเอาได้
“ใช่ ข้าเตรียมออกเดินทางหลังจบงานแต่งด้วนล่าง”
ด้วนหลิงเทียนยิ้มกล่าว “ตลอดเดือนที่ผ่านมา หัวหน้านิ่งดูแลข้าไม่น้อย เรื่องนี้ข้าขอขอบคุณหัวหน้านิ่งมาก…วันหน้าข้าจะตอบแทนท่านแน่นอน”
“คุณชายหลิงเทียนท่านเกรงใจไปแล้ว”
