ตอนนี้เอง หลัวเฟิงที่อยู่ด้านหลังหลัวอี้หมิงเริ่มรู้สึกร้อนใจไม่น้อย เร่งส่งเสียงผ่านพลังไปถามลูกพี่ลูกน้องว่า “ตอนนี้สิ่งที่ข้ากลัวได้เกิดขึ้นแล้ว แต่ไฉนท่านยังแลดูไม่รู้ร้อนรู้หนาวอยู่ได้? ที่แท้ท่านมีวิธีรับมือสถานการณ์ในตอนนี้อย่างไรกันแน่?”
ตอนนี้หลัวเฟิงกังวลใจขนาดไหน มีเพียงแต่ตัวมันเองเท่านั้นที่รู้
ก่อนที่พันธมิตรเมฆยามสารทกับพันธมิตรขุนเขาจะบุกเข่นฆ่ามาถึงหน้าประตู มันที่คาดไว้แล้วว่าอาจเกิดเรื่องราวทำนองนี้ขึ้นก็ได้ไปปรึกษากับลูกพี่ลูกน้องมัน แต่ลูกพี่ลูกน้องมันกลับไม่วิตกกังวลอะไร ยังกล่าวทำนองให้อีกฝ่ายรีบมาเสียอีก ราวกับไม่กลัวตายอย่างไรอย่างนั้น
และไม่ทันที่มันจะได้ความกระจ่าง ลูกพี่ลูกน้องมันก็บอกว่าถึงเวลาเดี๋ยวก็รู้เอง แล้วก็ไม่คิดจะบอกอะไรเพิ่มเติม
หลังจากผ่านไปสักพัก เดิมที่มันก็ไม่คิดถึงเรื่องนี้อีก แต่สุดท้ายเรื่องที่มันกลับเกิดขึ้นจริงๆมันก็ไร้ทางเลือกนอกจากจะถามไถ่ลูกพี่ลูกน้องให้รู้เรื่องชัดๆ
“ใครที่คิดฆ่าข้า?”
ก่อนที่หลัวอี้หมิงจะทันได้ตอบหลัวเฟิง พลันมีเสียงหนึ่งดังขึ้นจากอากาศว่างเปล่าเบื้องหน้าหลัวอี้หมิง
ทันใดนั้น ท่ามกลางสายตาของทุกคน ก็ปรากฏร่างหนึ่งขึ้นปานภูตผี
เป็นชายในชุดคลุมลมดำหลวมๆ สวมหมวกฟาง เพราะก้มหน้าลงเล็กน้อยใบหน้าครึ่งบนจึงถูกปกปิดเอาไว้อย่างมิดชิด
