“หยวน เจ้าอยากเห็นผู้คุมกฏอาวุโสของพันธมิตรอุดรลี้ลับเรามากนักหรือ?”
หลัวอี้หมิงหยีตากล่าวถามหยวน ขณะเดียวกันในดวงตาก็เผยประกายลับหนึ่งเรืองขึ้น
“ไหนเลยจะไม่อยากเห็นได้เล่า”
หยวนผู้พยักหน้าเบาๆ “พันธมิตรอุดรลี้ลับเจ้า ขับเคี่ยวกับพันธมิตรขุนเขาข้ากับพันธมิตรเมฆยามสารทของผู้นำซีเหมินมานานปีแล้ว ในเมื่อวันนี้ถึงจุดจบของพันธมิตรอุดรลี้ลับเจ้าทั้งทีไฉนข้ายังจะไม่อยากเห็นบ่อเกิดเภทภัยของเจ้าได้เล่า?”
“ผู้นำซีเหมิน ท่านเล่า คิดเห็นเช่นไร?”
ขณะกล่าวถึงประโยคท้าย หยวนก็หันไปมองซีเหมินเจียงเฉินด้วยรอยยิ้ม
“ข้าเองก็อยากเห็น”
มุมปากซีเหมินเจียงเฉินยกยิ้มแสยะเยียบเย็น ในแววตายังแผ่พุ่งจิตฆ่าฟันออกมาอย่างไม่คิดจะกักเก็บ
เป็นเพราะ ผู้คุมกฏอาวุโสดังกล่าวที่ทำให้มันรู้สึกถึงวิกฤตการณ์ สุดท้ายมันถึงได้ลดตัวไปขอความร่วมมือกับพันธมิตรขุนเขาที่เป็นศัตรู…และนี่นับเป็นครั้งแรกในชีวิต ที่มันรู้สึกกล้ำกลืนถึงเพียงนี้
และความกล้ำกลืนดังกล่าวยิ่งมาก็ยิ่งแปรเปลี่ยนเป็นความอับอาย กระทั่งเริ่มกลายเป็นความเกลียดชังฝังลึกเข้ากระดูกดำ มันเกลียดผู้อาวุโสคุมกฏลึกลับของพันธมิตรอุดรลี้ลับนั่น!
“ผู้นำซีเหมิน ข้าจะมอบผู้คุมกฏอาวุโสอะไรนั่นให้ท่านฆ่ากับมืออย่างที่เราได้ตกลงกันไว้”
หยวนผู้กล่าวด้วยยรอยยิ้มสดใส
“ขอบคุณ”
ซีเหมินเจียงเฉินเอ่ยขอบคุณเสียงเรียบ
“ท่านพี่”
