เพิ่งถามจบ นางก็รีบร้อนก้มหัวขอขมา “ขออภัยเจ้าค่ะคุณหนู ยายเฒ่าผู้นี้ไม่ควรถามมากเลย”
“ภายหน้าก็ระวังหน่อยแล้วกัน” ฮัวชิงอวี่เอ่ยเสียงเย็น เท้าหยกเหยียบอากาศจากจร
เจียงผิงอันออกจากห้องส่วนตัว หาหญิงรับใช้และขอให้อีกฝ่ายพาเขาไปยังลานเดิมพันศิลาจากเหมืองแร่แสนมหาคีรี
ลานเดิมพันศิลานั้นกว้างขวางกว่าบริเวณขายเรือเหาะนัก หินแร่วางเรียงรายเต็มรัศมีหลายร้อยจั้ง มีเจ้าหน้าที่ดูแลหลายสิบคน
เจ้าหน้าที่กลุ่มหนึ่งนั่งเรียงกันเสวนาในที่พัก
“วันนี้คนมาน้อยจริง ปกติเต็มแน่นแท้ ๆ”
“การประลองระหว่างอัจฉริยะกำลังจะเริ่ม ทุกคนล้วนไปวางเดิมพันทั้งสิ้น”
“มันง่ายกว่าเดิมพันศิลามากนัก เลือกหนึ่งจากสอง โอกาสชนะสูงยิ่ง คนโง่เท่านั้นแหละที่จะมาเดิมพันศิลา……”
“หุบปาก! ลูกค้ามาโน่นแล้ว!”
เจ้าหน้าที่ซึ่งนั่งพักกันอยู่รีบร้อนลุกขึ้นมาทักทายด้วยรอยยิ้ม
“ยินดีต้อนรับ ทั้งสองท่านมาเดิมพันศิลาหรือ? แร่ในเขตของเราล้วนแล้วคุณภาพสูงสุด โอกาสเจอสมบัติสูงมากเลยขอรับ!”
เมิ่งจิงพองแก้ม เจ้าพวกนี้ตุ๋นคนเก่งกันจริงแท้
เมื่อครู่เพิ่งพูดไปแท้ ๆ ว่าคนโง่เท่านั้นแหละที่จะมาเดิมพันศิลา แล้วยามนี้ทำบอกว่าโอกาสเจอสมบัติสูง
