เมิ่งจิงมองสีหน้าจริงจังของเจียงผิงอันแล้วถอนหายใจ เจ้าท่อนไม้อาจทึ่มจริง ๆ ก็ได้
สายตาของเจียงผิงอันกวาดมองจุดเรียงศิลามารดา เห็นศิลามารดาบางก้อนเรืองประกายเบาบาง
ศิลาเรืองประกายเหล่านี้มีบางอย่างภายใน
เจียงผิงอันเปิดปาก “ข้าจะชี้เลือก พวกเจ้าไปนำมา”
“ก้อนนั้น ก้อนนั้น ด้านซ้าย……”
เขาชี้ศิลาสิบก้อนในคราวเดียว
ทุกครั้งที่เขาเลือกศิลาหนึ่งก้อน หัวใจของเมิ่งจิงก็เลือดซิบ
ใช้เงินไปลงเดิมพันข้างเจียงผิงอันยังดีกว่ามาซื้อศิลาเห่ย ๆ พวกนี้ ยามนี้ทำได้เพียงภาวนาขอให้มีสมบัติภายในพวกมันแล้ว
เหล่าเจ้าหน้าที่ต่างดีใจเบิกบาน มีลูกค้ากระเป๋าหนัก… มาให้เชือดแล้ว
นักเดิมพันศิลามือฉมังล้วนตัดสินใจตามที่มาของศิลา ว่าเหมืองนั้นมีแร่กี่มากน้อย ขนาดใหญ่เพียงพอหรือไม่ และมีทรายแร่อันใกล้เคียงกันหรือไม่
ต้องทำความเข้าใจอย่างระมัดระวัง จึงตกลงเลือก
เว้นแต่ผู้สืบชะตาสวรรค์ที่กล้าเลือกศิลาทันทีที่เห็น ผู้ที่กล้าเลือกสุ่ม ๆ ล้วนแล้วเป็นมือใหม่อ่อนหัด
หากทำได้ พวกเขาคงกลืนกินศิลามารดาไปหมดสิ้น
