หมี่ซวนไม่เพียงแต่จะไม่ต้องการออกจากเผ่าพันธุ์ภูตเท่านั้น แต่มันยังคิดจะกลับไปเป็นผู้นำของเผ่าพันธุ์ภูตเหมือนเดิมอีกด้วย
“หมี่ซวน เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นเด็กกำลังเล่นขายของอยู่หรือ?”
หมี่เยว่กล่าวเย้ยเยาะ “เรื่องเจ้าถูกขับไล่ออกจากเผ่าภูต ได้ถูกประกาศออกไปให้ทราบกันทั้งเผ่าแล้ว แต่นี้ต่อไปเผ่าภูตเราไม่ต้อนรับเจ้าอีก หากเจ้าหาญกล้าใช้กำลังบุกเข้ามา พวกเราก็พร้อมจะใช้กำลังขับไล่เจ้า…นอกจากนั้นเมื่อเจ้าออกไปอยู่ข้างนอกแล้ว ถ้าเจ้ากล้าไปช่วงชิงร่างกายผู้อื่นเขา เผ่าภูตเรายังจะทำตามกฏเผ่า ส่งคนออกไปไล่ฆ่าเจ้าทันที!”
“เจ้าดูแลตัวเองเถอะ”
หลังกล่าวจบคำ หมี่เยว่ก็ผายมือทำนองส่งแขก “เชิญ”
ขณะที่หมี่ซวนจากเผ่าพันธุ์ภูตมา ใจมันโหวงเหวงรู้สึกว่างเปล่าไร้ทิศทางนัก มันไม่คิดไม่ฝันเลยจริงๆว่าการออกจากเผ่าภูตครั้งแรกของมัน จะเป็นการออกจากเผ่าพันธุ์ภูตตลอดกาล…
เผ่าพันธุ์ภูตขับไล่มันแล้ว…
มันผิดนักหรือ?
ก็ใช่ที่มันผิด ตัวมันเองก็ยอมรับ!
แต่จำเป็นต้องลงโทษกันรุนแรงขนาดนี้เชียวหรือ?
ตัวมันหมี่ซวน แต่ต้นจนจบก็ไม่คิดว่าการยึดร่างผู้อื่นจะเป็นเรื่องที่ถูก แต่เพราะเห็นแก่หมี่เยี่ยนที่เป็นน้องชาย มันก็ช่วยเหลืออีกฝ่ายสักครั้ง
นอกจากนั้นมันก็ได้บอกกับหมี่เยี่ยนแล้ว ว่านี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่มันช่วยเหลืออีกฝ่ายเพราะเห็นแก่ความเป็นพี่น้อง
