ตลอดเวลามันไม่เคยลืมเลยสักครั้งว่ามันเป็นคนของเผ่าพันธุ์ภูต ทั้งเป็นผู้นำของเผ่าพันธุ์ภูต
แต่สุดท้ายมันได้อะไรเล่า?
เผ่าพันธุ์ภูตปลดมันออกจากตำแหน่งผู้นำไม่พอ ยังขับไล่มันออกจากเผ่าเยี่ยงสุนัข!
“ประเสริฐ ประเสริฐ! ประเสริฐนัก!! ในเมื่อพวกเจ้าคิดว่าข้าผิดมาก เช่นนั้นข้าหมี่ซวนก็จะผิดให้ดู!!”
“ข้าหมี่ซวนจักชิงร่างผู้คน หลังจากนั้นจักย้อนกลับไปเผ่าภูต และกลืนกินพวกเจ้าเสียให้หมด เพื่อทะลวงไปยังขอบเขตจอมราชันเทพ!!”
“ถึงตอนนั้นแม้ฟงชิงหยางจักหดหัวอยู่ในนรกอสุราไม่ออกมา แต่สำหรับข้าก็เหมือนไก่ที่หนีไปซ่อนในเล้า!”
หลังออกจากเผ่าพันธุ์ภูตมาไม่นาน หมี่ซวนที่แลดูซึมเซาบัดนี้สภาวะทั่วร่างของมันก็ไม่หลงเหลือความซึมเซาทดท้ออะไรอีก ยังเปี่ยมล้นไปด้วยความฮึกเหิมอันแรงกล้า!
“ตอนนี้ข้าอยากได้ร่างผู้คน!”
“ถึงร่างต้วนหลิงเทียนนั่นจะดี แต่ก็พิกลนัก น้องเยี่ยนกลับตกตายขณะชิงร่างมัน…นอกจากนั้นข้ายังอยากจะสับร่างมันให้แหลกเป็นหมื่นๆชิ้น เช่นนั้นก็ตัดเรื่องชิงร่างมันออกไปได้เลย!”
หลังออกจากโลกแห่งความตายจนมาถึงระนาบเทวโลกแล้ว หมี่ซวนก็กล่าวพึมพำกับตัวเบาๆ
ยังดีที่ต้วนหลิงเทียนไม่ได้ยินคำพูดหมี่ซวน หาไม่แล้วเขาคงได้ขบขันเป็นแน่
หลังเกิดเรื่องทั้งหมดขึ้น หมี่ซวนผู้นี้คิดว่าจะจับตัวเขาได้ ก็จับเขาได้ง่ายๆหรือ?
ฝันละเมอของตัวโง่งม!
