หรือพวกมันไม่เคยคิดเคยฝันมาก่อน ว่าอาจารย์ของเขาจะเป็นภัยคุกคามวิหารเฟิงฮ่าวได้?
“หวู่หงชิง?”
ต่างจากสีหน้าอึมครึมปั้นยากของต้วนหลิงเทียน ฟงชิงหยางยังมีสีหน้าสงบปลอดโปร่งกับเรื่องราวที่เกิดขึ้นเบื้องหน้า สายตาเพียงจับจ้องมองไปยังร่างชายวัยกลางคนที่ลอยดักหน้าอย่างเฉยเมย
หวู่หงชิง เป็นชื่อของจ้าววิหารเฟิงฮ่าวสาขาหลักคนปัจจุบัน
“หึ!”
แทบจะพร้อมกันกับที่เสียงฟงชิงหยางดังจบคำ ชายยชราที่ยืนอยู่กลางหาวทิศทางหนึ่งก็พ่นลมขึ้นจมูกเสียงเย็น กล่าวคำปรามาสออกมาว่า “ฟงชิงหยาง นามของท่านจ้าววิหารของพวกเรา ใช่อะไรที่จักรพรรดิสวรรค์ตัวกระจ้อยเช่นเจ้าเรียกขานออกมาห้วนๆได้รึ?”
พอต้วนหลิงเทียนได้ยินชื่อ หวู่หงชิง จากปากอาจารย์ เขาก็มองสำรวจร่างชายวัยกลางคนเบื้องหน้าทันที
เป็นชายวัยกลางคนในชุดคลุมสีน้ำเงินเข้ม รูปร่างสูงใหญ่บึกบึน หว่างคิ้วปรากฏปานรูปเสี้ยวจันทร์เตะตา คิ้วคมเข้มสองตาให้ความรู้สึกดุร้ายปานพยัคฆ์ แม้คนไม่ได้มีโมโหอะไร แต่กลับให้ความรู้สึกดุดันน่าเกรงขามนัก
และอีกฝ่ายก็กำลังมองลงมาที่เขากับอาจาย์เขาด้วยสายตาเฉยเมย
“ฟงชิงหยาง”
หวู่หงชิงที่ลอยร่างดักหน้า มองฟงชิงหยางพลางกล่างด้วยน้ำเสียงไร้แยแส “ศิษย์ที่แท้จริงของเจ้า พวกเราวิหารเฟิงฮ่าวต้องการมัน”
“เจ้าเพียงคิดเสียว่าไม่เคยมีลูกศิษย์คนนี้เถอะ”
