แต่หากผู้ที่คิดฆ่าตัวตายเป็นเทพ พวกมันไม่มีหนทางหยุดยั้ง
“สมควรจัดการมันเสียตั้งแต่เนิ่นๆ…”
พวกมันยังเสียใจไม่หายสำหรับเรื่องในอดีต เพราะถ้าตอนนั้นตัดสินใจลงมือแต่แรกก็จบไปแล้ว
“ข้าเห็นด้วย!”
ทันใดนั้นเองอาวุโสชราอีกคนของวิหารเฟิงฮ่าวก็โพล่งคำออกมาด้วยความเห็นชอบ “พวกเรามิอาจลังเล เกิดเข้าทำนองผ่านหมู่บ้านนี้ไปไม่มีร้านค้าอีกจะทำอย่างไร? ที่สำคัญถ้าหากพวกเราพลาดโอกาสครั้งนี้ข้าเกรงว่าวันหน้าพวกเราคงไม่มีทางจัดการต้วนหลิงเทียนได้อีกต่อไป”
“ฟงชิงหยางนั่น พวกเราไม่ได้แตะต้องมันตอนนั้น มันก็สมควรสำนึกขอบคุณพวกเรา…คราวนี้หากมันรู้ว่าควรทำตัวอย่างไรก็แล้วไป แต่หากมันกล้ากำแหงคิดต่อต้าน พวกเราก็ฆ่ามันให้ตายเยี่ยงสุนัขข้างถนนเสีย!”
อาวุโสชราของวิหารเชิงฮ่าวที่เคยพูดออกมาก่อนหน้า กล่าวออกอีกครั้งด้วยน้ำเสียงหนักแน่นสองตายังฉายแววแหลมคมปานมีดดาบ!
“ท่านจ้าววิหาร…”
ในปัจจุบันกระทั่งฉีคงให้กับชนชั้นรองจ้าววิหารอีกคนก็อดไม่ได้ที่จะเห็นดีเห็นงามกับคำพูดของอาวุโสทั้ง 2 พวกมันจึงหันไปมองจ้าววิหารเฟิงฮ่าวอย่างพร้อมเพรียง เพื่อรอฟังการตัดสินใจสุดท้ายของจ้าววิหารเฟิงฮ่าวสาขาหลัก
สุดท้ายจะเอาอย่างไร การตัดสินใจของจ้าววิหารเฟิงฮาวถือเป็นตัวชี้ขาด
“ตกลงพวกท่านทั้ง 2 ว่าอย่างไร?
