หมาป่าดำชนเข้ากับกำแพงทราย กระดอนกลับลงไปในทรายดูด
ทรายพองตัวราวชั้นคลื่น กลืนหมาป่าดำลงไป
เจียงผิงอันชำเลืองทำเนียบอันดับ เหลือคนไม่ถึงร้อยแล้ว และเขาจะถอนตัวยามเหลือห้าสิบคน
เก็บตัวเงียบ ซ่อนคมมีดไว้ นี่คือวิสัยของเขาเสมอมา
นอกแดนดินลับ เจ้าเมืองมากมายลอบถอนใจ
ผู้มากฝีมือมากมายจากเมืองของพวกเขาล้วนถูกตัดสิทธิ์สิ้น ไม่ก็เหลือเพียงหนึ่งหรือสองคน ซ้ำยังอันดับไม่ได้สูงนัก
การแข่งขันดุเดือดเกินไป ผู้ใดอยู่ได้จนบัดนี้ล้วนเป็นหงส์มังกรในหมู่ผู้คนแล้ว
ไม่รู้ตั้งแต่ยามใด เซี่ยชิงขมวดคิ้วแน่น ดวงตาจับจ้องที่ทำเนียบ
อัจฉริยะตัวสำรองจางหลิงหมิ่นสังเกตเห็นสีหน้าของเซี่ยชิง และถามขึ้นอย่างระมัดระวัง
“องค์หญิงเพคะ อวิ๋นหวงกับฟางซิงทำได้ดี เหตุใดองค์หญิงจึงดูไม่ปรีดากันเพคะ?”
แม้นางจะไม่อาจเข้าร่วมการแข่งขัน แต่นางก็ให้ความสนใจการจัดอันดับมาตลอด
“น้องชายตัวเหม็นของข้าเล่นไม่ซื่อเลย” เซี่ยชิงตอบขณะจ้องทำเนียบอันดับ
“น้องชาย? เจียงผิงอันหรือเพคะ?” จางหลิงหมิ่นตกตะลึง ก่อนจะพลันตระหนักว่าเจียงผิงอันยังไม่ถูกคัดออกจนบัดนี้!
